Το ημερολόγιο έγραφε 14 Αυγούστου 1974. Οι πρώτες επιθέσεις του «Αττίλα ΙΙ» ήταν γεγονός από τις πρώτες πρωινές ώρες.
Από αέρα και ξηρά οι Τούρκοι σφυροκοπούσαν κάθε μεγάλη πόλη της ελεύθερης Κύπρου, με μερικά από τα συντριπτικότερα χτυπήματα να τα δέχεται η περιοχή της Λευκωσίας.
Ήταν μόλις λίγες εβδομάδες μετά τα γεγονότα του «Αττίλα Ι» που είχαν ήδη αφήσει πίσω τους τεράστιες καταστροφές και μία ελληνική άμυνα λαβωμένη.
Οι ενισχύσεις που θα έπρεπε έστω και κατόπιν εορτής να έρθουν από την Ελλάδα δεν ήταν οι πρέπουσες κάτι που επέτρεψε στους Τούρκους, που μέχρι τότε είχαν καταφέρει να ελέγξουν το 7% του κυπριακού εδάφους, να προχωρήσουν βαθύτερα, φτάνοντας μέχρι τη Λευκωσία.
Σήμερα οι Τούρκοι κατέχουν πάνω από το 30% της συνολικής έκτασης της Κύπρου.
Οι «Θερμοπύλες της Κύπρου»
Σε κοντινή απόσταση από τη μάχη του αεροδρομίου της Λευκωσίας, μία από τις πιο σφοδρές και καθοριστικές για την ελληνική άμυνα μάχες, εκτυλίχθηκε μία εξίσου φονική αλλά άγνωστη στους περισσότερους μάχη.
Πρόκειται για την μάχη του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ στη Λευκωσία, που έμεινε στην ιστορία ως «Οι Θερμοπύλες της Κύπρου» ή «Οι Θερμοπύλες της Λευκωσίας».
Στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ και το ύψωμα Β δόθηκε η αδυσώπητη μάχη για σχεδόν 60 ώρες.
Κάτι περισσότερο από 300 γενναίοι Έλληνες στρατιώτες αντιστάθηκαν σε πάνω από 7χιλ. βαριά οπλισμένους Τούρκους που είχαν συνοδεία δεκάδες άρματα μάχης.
Η αναλογία ήταν τρομακτική και απαγορευτική για οποιονδήποτε στρατό. Όχι όμως τον ελληνικό, όπου πολέμησε μέχρι τελευταίας ρανίδος και προδόθηκε από τις ενισχύσεις που δεν ήρθαν ποτέ…
Οι απώλειες των Τούρκων, ειδικά τις πρώτες ώρες της μάχης, ήταν τεράστιες. Από ξηράς οι Τούρκοι επιτίθεντο κατά κύματα με άρματα M48 και χιλιάδες άνδρες της Τουρκικής Δύναμης Κύπρου (ΤΟΥΡΔΥΚ).
Οι αεροπορικές επιδρομές ήταν ασταμάτητες. Οι Τούρκοι έριχναν συνεχώς υπό 24ωρου βάσης τις απαγορευμένες βόμβες ναπάλμ κάνοντας παρανάλωμα του πυρός το στρατόπεδο και το Ύψωμα.
Αλλά οι Έλληνες εκεί, πολεμούσαν και απωθούσαν τους εισβολείς με τα λιγοστά μέσα που διέθεταν.
«Παύσατε πυρ, στόχος εξουδετερώθη», ακουγόταν επί δύο μερόνυχτα από τους Έλληνες οπλίτες, οι οποίοι ήξεραν πως δεν υπήρχε περιθώριο για λάθη αλλά και απώλειες, τόσο ανθρώπων όσο και πυρομαχικών .
Στις 15 και 16 Αυγούστου (την τελευταία μέρα της εισβολής) διεξήχθησαν οι πιο σφοδρές επιθέσεις. Η ελληνική γραμμή άμυνας τη Λευκωσία δεν είχε ακόμα σπάσει, όμως βοήθεια από την Ελλάδα δεν ερχόταν και οι προμήθειες τελείωναν.
Το μεσημέρι της 16ης Αυγούστου οι Τούρκοι άρχισαν να κάνουν έφοδο μέσα στους χώρους του στρατοπέδου. Ακολούθησαν μάχες σώμα με σώμα και τρομερές θηριωδίες από πλευράς Τούρκων.
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, πάνω από 80 ήταν οι Ελλαδίτες που είτε έπεσαν νεκροί είτε δηλώθηκαν ως αγνοούμενοι.
Το ίδιο το στρατόπεδο, όπως φυσικά και η υπόλοιπη Κύπρος, που σήμερα συμπεριλαμβάβεται στα κατεχόμενα εδάφη, δεν ξαναπέρασε από τότε σε ελληνικό έλεγχο.
Τα εδάφη αυτά, ποτισμένα με ελληνικό αίμα περιμένουν την ημέρα που θα ελευθερωθούν ξανά…
ΦΩΤΟ:Eurokinissi
