Πίσω από την πανδαισία των υπολογιστών όμως, κρύβεται μια εντελώς ανθρώπινη πηγή έμπνευσης. Η πιο αλλόκοτη σκηνή της ταινίας, ο περίφημος χορός του Τρελοκαπέλου, δεν γεννήθηκε μέσα σε κάποιο σκοτεινό εργαστήριο ψηφιακής τεχνολογίας.

Ο Τζόνι Ντεπ, παρά την αδιαμφισβήτητη υποκριτική του δεινότητα και τη σωματική του ευελιξία, δυσκολευόταν να αποδώσει τις εκκεντρικές και χαοτικές κινήσεις που απαιτούσε ο ρόλος του Τρελοκαπέλου. Η παραγωγή είχε σχεδόν αποφασίσει να αντικαταστήσει ολόκληρη τη σεκάνς με ψηφιακό ολόγραμμα ή αμιγώς υπολογιστικά γραφικά, καθώς η αίσθηση του παραλόγου αποδεικνυόταν εξαιρετικά δύσκολο να αποτυπωθεί στην πράξη.

Η λύση δόθηκε με τον πιο παράδοξο τρόπο, μακριά από τα πολυτελή πλατό του Χόλιγουντ. Ο σκηνοθέτης Τιμ Μπέρτον εντόπισε τυχαία έναν περαστικό χορευτή του δρόμου, του οποίου το αυτοσχεδιαστικό, ακανόνιστο και απρόβλεπτο στυλ διέθετε μια σπάνια, σχεδόν αλλόκοτη ενέργεια. Οι κινήσεις του άγνωστου καλλιτέχνη αποτύπωναν με απόλυτη ακρίβεια την ψυχοσύνθεση του ήρωα, προσφέροντας το ιδανικό πρότυπο για τη χορογραφία και τελικά η αυθεντική ανθρώπινη παραδοξότητα παραμένει αντικατάστατη. Αυτό το γνήσιο στυλ του δρόμου, χάρισε στο κοινό έναν από τους πιο αλλόκοτους και αξιομνημόνευτους χορούς στην ιστορία του σύγχρονου κινηματογράφου.

Δείτε το βίντεο ΕΔΩ

^{photo AI: pixabay}