Σύμφωνα με νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Science Advances, η έκρηξη Κικάι-Ακαχόγια εκδηλώθηκε κοντά στο νησί Κιούσου, απελευθερώνοντας τεράστιες ποσότητες ηφαιστειακού υλικού. Η τέφρα κάλυψε εκτεταμένες περιοχές, ενώ η καταστροφή επηρέασε το φυσικό περιβάλλον και τις πηγές τροφής των κοινοτήτων Τζόμον, οι οποίες ζούσαν από το κυνήγι, την αλιεία και τη συλλογή άγριων τροφών.

Οι επιπτώσεις δεν ήταν ίδιες σε ολόκληρη την Ιαπωνία. Αναλύοντας 540 ραδιοχρονολογήσεις από αρχαιολογικές θέσεις, οι ερευνητές διαπίστωσαν σημαντική πληθυσμιακή μείωση στη νότια και την κεντρική Κιούσου. Στη νότια περιοχή, ωστόσο, η πτώση είχε ξεκινήσει πριν από την έκρηξη, γεγονός που υποδηλώνει ότι η καταστροφή επιδείνωσε μια ήδη υπάρχουσα τάση. Αντίθετα, στη βόρεια Κιούσου, ο πληθυσμός συνέχισε να αυξάνεται, πιθανώς επειδή επιζώντες μετακινήθηκαν προς λιγότερο πληγείσες περιοχές, αναζητώντας ασφαλέστερες συνθήκες και νέες πηγές τροφής.

Οι συνέπειες έφτασαν και σε περιοχές μακριά από το ηφαίστειο, ακόμη και κατά μήκος των ακτών του Ειρηνικού. Οι επιστήμονες εξετάζουν ως πιθανούς παράγοντες την καταστροφή των οικοσυστημάτων από την τέφρα, τις κλιματικές μεταβολές και τις επιπτώσεις στην υγεία ανθρώπων και ζώων. Ωστόσο, τα διαθέσιμα στοιχεία δεν επιτρέπουν να προσδιοριστεί με βεβαιότητα ποιος παράγοντας ευθύνεται για κάθε πληθυσμιακή μεταβολή. Παράλληλα, η πιθανή μετακίνηση κοινοτήτων και η αναζήτηση νέων τρόπων επιβίωσης, δείχνουν ότι οι συνέπειες της έκρηξης ήταν πιο σύνθετες από μια γενικευμένη κατάρρευση.

Η προϊστορική Ιαπωνία δεν εξαφανίστηκε μετά την καταστροφή, αλλά αναγκάστηκε να προσαρμοστεί σε έναν διαφορετικό κόσμο. Οι προϊστορικές κοινότητες της Ιαπωνίας πιθανότατα επιβίωσαν από τη μετακίνηση σε ασφαλέστερες περιοχές, την αξιοποίηση νέων πηγών τροφής και τη δημιουργία κοινωνικών δικτύων. Ωστόσο, οι αρχαιολόγοι δεν έχουν επιβεβαιώσει όλες αυτές τις στρατηγικές άμεσα. Ορισμένες αποτελούν ερμηνείες των πληθυσμιακών δεδομένων.

Η σημαντικότερη πιθανή στρατηγική ήταν η μετανάστευση, από τις περισσότερο πληγείσες περιοχές της νότιας Κιούσου, προς τον βορρά. Η συνεχιζόμενη πληθυσμιακή ανάπτυξη στη βόρεια Κιούσου, υποδηλώνει ότι οι μετακινήσεις ανθρώπων ενδέχεται να συνέβαλαν στην αναδιοργάνωση των κοινοτήτων. Παράλληλα, οι παράκτιες περιοχές προσέφεραν εναλλακτικές πηγές τροφής, όπως ψάρια και θαλάσσιους οργανισμούς, όταν η ηφαιστειακή τέφρα είχε υποβαθμίσει το χερσαίο περιβάλλον.

Μια άλλη πιθανή στρατηγική ήταν η ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ των επιζώντων. Η δημιουργία νέων κοινωνικών σχέσεων και δικτύων ανταλλαγής, θα μπορούσε να διευκολύνει την πρόσβαση σε τροφή, εργαλεία και άλλους απαραίτητους πόρους. Οι κοινότητες πιθανότατα χρειάστηκε επίσης, να προσαρμόσουν τις δραστηριότητές τους στις νέες περιβαλλοντικές συνθήκες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι γνωρίζουμε με ακρίβεια ποιες αλλαγές υιοθέτησε κάθε ομάδα.

Το βασικό συμπέρασμα της έρευνας είναι ότι η επιβίωση δεν βασίστηκε σε μία ενιαία στρατηγική. Η γεωγραφική θέση, η διαθεσιμότητα τροφής και η δυνατότητα μετακίνησης φαίνεται ότι επηρέασαν καθοριστικά την πορεία κάθε κοινότητας. Η μελέτη αναδεικνύει αυτές τις πιθανές μορφές προσαρμογής, αλλά δεν αποδεικνύει ότι όλες εφαρμόστηκαν παντού, ούτε ότι οι πληθυσμιακές μεταβολές οφείλονταν αποκλειστικά στην έκρηξη.

^{photo AI: pixabay}