Το ΝΑΤΟ έχει πλέον στους κόλπους του χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και τις έχει στρέψει κατά της Ρωσίας. Τρανά παραδείγματα συνιστούν οι χώρες της Βαλτικής ή και η Πολωνία.
Γιατί έχουν καταφέρει να το πετύχουν αυτό; Εκτός των άλλων, έχουν «πατήσει» πάνω στο σοβιετικό παρελθόν.
Η κομμουνιστική Μόσχα είτε μέσω της Σοβιετικής Ένωσης είτε μέσω του Συμφώνου της Βαρσοβίας ασκούσε κυριαρχία πάνω σε ανατολικοευρωπαϊκά κράτη.
Το Σύμφωνο της Βαρσοβίας συνιστούσε μια στρατιωτική συμμαχία, η οποία ουσιαστικά εδραίωνε την εξουσία της Σοβιετικής Ένωσης πάνω στα κομμουνιστικά κράτη της Ανατολικής Ευρώπης. Παρότι στην θεωρία τα μέλη θεωρούνταν ισότιμα, υπήρχε ξεκάθαρος αρχηγός.
Η σοβιετική συμπεριφορά απέναντι σε κράτη που ανήκαν στην σφαίρα επιρροής της ήταν άκαμπτη και μάλιστα, όταν κάποιος ξέφευγε, τότε επενέβαιναν τα σοβιετικά τανκς, όπως συνέβη το 1968, κατά την άνοιξη της Πράγας, όταν ο ηγέτης της τότε Τσεχοσλοβακίας θέλησε να εφαρμόσει έναν «σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο». Το εγχείρημα σταμάτησε με συνοπτικές διαδικασίες.
Τα παρελθοντικά αυτά γεγονότα έχουν επιφέρει το σημερινό κλίμα σε πρώην κομμουνιστικά κράτη, τα οποία έχουν στραφεί στο ΝΑΤΟ, αγνοώντας όμως το γεγονός πως:
- Η σημερινή Ρωσία δεν έχει σχέση με την Σοβιετική Ένωση του παρελθόντος, καθώς έχει διαφορετικό ιδεολογικό υπόβαθρο.
- Το ΝΑΤΟ έχει σχέδια προώθησης προς τα ανατολικά (δυτικά σύνορα της Ρωσίας), χρησιμοποιώντας χώρες ως ανάχωμα με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για το μέλλον τους.
