Υποκριτική βέβαια η στάση αυτή όταν η Δύση διεξήγαγε πολέμους σε Γιουγκοσλαβία, Ιράκ (δύο φορές), Συρία, Λιβύη, Μάλι, προκάλεσε εμμέσως των τωρινό πόλεμο στην Ουκρανία και προετοιμάζεται για ακόμα μεγαλύτερη σύγκρουση με τη Ρωσία και τους συμμάχους της.

Το πολεμικό προηγούμενο όμως που δημιουργήθηκε από την κίνηση της Ρωσίας να επιτεθεί στην Ουκρανία όπου παρά τις κυρώσεις της Δύσης, η Ρωσία έχει διαβεί το Ρουβίκωνα και θα συνεχίσει το σχέδιό της για την Ουκρανία με πολεμικά μέσα,  δείχνει το δρόμο και σε άλλα κράτη που έχουν ανάλογα προβλήματα ασφαλείας με τη Ρωσία στην περιοχή τους να δράσουν αναλόγως με την Κίνα να είναι η πρώτη εξ αυτών των χωρών και μάλλον ο σημαντικότερος παίκτης μετά τη Ρωσία και τις ΗΠΑ στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.

Το «πρόβλημα» της Ταϊβάν

Με την ήττα των εθνικών δυνάμεων του Τσιάνγκ Κάι Σεκ από τις δυνάμεις του Μάο Τσε Τουνγκ και την καταφυγή του τελευταίου στην Ταϊβάν, κλείνει ένα κεφάλαιο 12 ετών αιματοχυσίας για την Κίνα με την εγκαθίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και του κομμουνιστικού καθεστώτος της και της δημιουργίας της πολιτικά αντίθετης με αυτήν Ταϊβάν.

Επίσημα, ο πόλεμος μεταξύ Κίνας και Ταϊβάν δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, με τις κυβερνήσεις στο Πεκίνο να θεωρούν την Ταϊβάν αποσχισθέν κινεζικό έδαφος με μόνιμη κατάσταση εμπολέμου μεταξύ τους αλλά χωρίς να έχουν πραγματοποιηθεί εχθροπραξίες μεταξύ τους τις τελευταίες δεκαετίες. Λόγω ακριβώς αυτής της κινεζικής αντίληψης, υπερπτήσεις πραγματοποιούνται προς τον εναέριο χώρο της Ταϊβάν από κινεζικά μαχητικά αεροσκάφη με την αεράμυνα της Ταϊβάν να προχωρά σε στοχοποιήσεις ενώ αναχαιτίσεις πραγματοποιούνται από την αεροπορία της.

Λόγω της κινεζικής αδυναμίας να διαβεί με αξιώσεις τη θαλάσσια περιοχή του Στενού της Ταϊβάν και να πραγματοποιήσει απόβαση στο νησί, η Ταϊβάν αναπτύχθηκε πληθυσμιακά και οικονομικά με τη βοήθεια των ΗΠΑ οι οποίες μετά το Β’ Π.Π. και τον Πόλεμο της Κορέας, είχαν πλέον συμμάχους τις Φιλιππίνες, την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα, περιορίζοντας την Κίνα επί των ηπειρωτικών της εδαφών και προστατεύοντας ταυτόχρονα την Ταϊβάν από την αδύναμη αεροναυτικά Κίνα. Κινεζικά και αμερικανικά στρατεύματα αντιμετώπισαν το ένα το άλλο στην Κορέα δίνοντας το στίγμα για μία ενδεχόμενη αμερικανο-κινεζική σύγκρουση η οποία ποτέ δεν ήρθε.

Εκτός του πολιτικού προβλήματος που δημιουργεί για την Κίνα η Ταϊβάν, το γεωπολιτικό πρόβλημα είναι μεγαλύτερο για την Κίνα καθώς η εγγύτητα της νήσου στις ακτές της ηπειρωτικής Κίνας στο μέσο περίπου της απόστασης Χονγκ Κόνγκ -Σανγκάης περιορίζει την Κίνα στις ακτές της δραστικά και αποκόπτει την από θαλάσσης επικοινωνία βόρειας και Νότιας Κίνας πράγμα που ενώ εκ πρώτης όψεως δε φαίνεται μεγάλο πρόβλημα, θα είναι σε περίπτωση που η Κίνα δεχτεί αποβάσεις στα παράλιά της σε μέρη απέναντι από τη νήσο από όπου η πρόσβαση μέσω ξηράς είναι δυνατή μέσω ορεινών περασμάτων και θύλακες αντίστασης δε θα μπορούν να ενισχυθούν με άλλο τρόπο. Αποτέλεσμα θα είναι η εδραίωση προγεφυρωμάτων εχθρικών δυνάμεων στην κινεζική ηπειρωτική χώρα, όπως έκαναν οι Ιάπωνες κατά τον πόλεμο του 1937-1945.

Η λύση του προβλήματος

Η απλή απάντηση είναι ότι απαιτείται μία μαζική απόβαση ισχυρών δυνάμεων στη νήσο με σκοπό την πλήρη κατάληψή της από των Κινεζικό Στρατό. Αυτή όμως η απάντηση κουβαλά πλείστα όσα επιχειρησιακά ζητήματα τα οποία θέλουν απάντηση με κατάλληλα δόγματα μάχης, εξοπλισμό και εκπαίδευση.

Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι Κινέζοι με την Ταϊβάν είναι αντίστοιχο αυτού που αντιμετώπιζε η Γερμανία στο Β’ Π.Π. , έναντι του Ηνωμένου Βασιλείου μετά την κατάληψη της Γαλλίας καθώς η επιχείρηση «Θαλάσσιος Λέων απαιτούσε αεροπορική κυριαρχία στη Μάγχη, ναυτική συνοδεία των αποβατικών και αρκετά αποβατικά για μία μαζική απόβαση ενώ αργότερα θα απαιτούνταν σημαντική συνοδεία των εφοδιοπομπών στη Μάγχη. ΟΙ Γερμανοί δεν είχαν το απαραίτητο αριθμητικά ναυτικό για να δράσει εναντίον του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού το οποίο είχε καθολική υπεροχή και δεν εξασφάλισαν την πολυπόθητη αεροπορική κυριαρχία.

Στην περίπτωση της Ταϊβάν, οι Κινέζοι φέρονται να έχουν μελετήσει το ζήτημα διεξοδικά και έχουν προχωρήσει σε επενδύσεις δεκάδων δις δολαρίων με ένα τεράστιο ναυπηγικό πρόγραμμα το οποίο περιλαμβάνει τη ναυπήγηση φρεγατών, αντιτορπιλικών, καταδρομικών, πλοίων αμφίβιας εφόδου και αεροπλανοφόρων. ΑΝ και η πρόθεση της Κίνας είναι να μπορέσει να αντιμετωπίσει τις συνδυασμένες ναυτικές δυνάμεις των ΗΠΑ, Ιαπωνίας, Αυστραλίας και Κορέας, η απόβαση στην Ταϊβάν είναι η κορυφή των προτεραιοτήτων και με βάση αυτή γίνεται και η εξοπλιστική προσπάθεια του Κινεζικού Ναυτικού.

Ειδικότερα, τα πλοία Type 0-75 τα οποία ναυπηγήθηκαν ως πλοία αμφίβιων επεμβάσεων με εκτόπισμα 35.000 τόνων, με ικανότητα φιλοξενίας ελικοπτέρων και Μη Επανδρωμένων Αεροσκαφών αλλά και πολύ μεγάλους χώρους φιλοξενίας οχημάτων διαφόρων τύπων και προσωπικού, είναι και αυτά που προορίζονται για το σκοπό της κατάληψης της Ταϊβάν με συνολικά 4 υπό παραγγελία. Σκοπός της Κίνας να καταφέρει να πραγματοποιήσει μία πολύ σύνθετη και δύσκολη αεροναυτική επιχείρηση κατά της νήσου στην οποία θα χρειαστεί:

– Η Κινεζική Αεροπορία να πετύχει τοπική αεροπορική υπεροχή στη θαλάσσια περιοχή των Στενών της Ταϊβάν

– Σε πολύ σύντομο χρόνο οι δυνάμεις πεζοναυτών να εισέλθουν στα σκάφη και να συστηθεί ομάδα μάχης μεγάλων διαστάσεων για την εισβολή

-ΟΙ Κινέζοι αερομεταφερόμενοι να μπορούν να απογειωθούν προς την Ταϊβάν με όσο μεγαλύτερη ασφάλεια γίνεται

-Να εντοπιστούν και εμποδιστούν εγκαίρως τα εχθρικά υποβρύχια

-Να πραγματοποιηθεί μαζικός πυραυλικός βομβαρδισμός κατά των καίριων στρατιωτικών εγκαταστάσεων της Ταϊβάν

-Οι ΗΠΑ να μην έχουν το χρόνο να ενισχύσουν το νησί ή και να προσπαθήσουν κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων να ενισχύσουν τη νήσο.

Όλα τα παραπάνω ανήκουν στο στρατιωτικό σκέλος και σκοπός της παράθεσης αυτών των στοιχείων ήταν να δειχτεί το σύνθετο της εξαπόλυσης μίας τέτοιας επιχείρησης. Αλλά, η αφορμή είναι αυτό που λείπει στην Κίνα.

Και η αφορμή πλέον είναι ευκολότερο να βρεθεί από τη στιγμή που η Κίνα μπορεί να δράσει με τον ίδιο τρόπο που έδρασε η Ρωσία στην Ουκρανία, διπλωματικά μιλώντας πάντα, και να προσπαθήσει να «λύσει» το ζήτημα της Ταϊβάν τώρα που η προσοχή των ΗΠΑ είναι πλήρως στραμμένη προς τη Ρωσία. Τα πλεονεκτήματα της Κίνας έναντι της ρωσικής περίπτωσης είναι απείρως μεγαλύτερα αφού η Κίνα είναι πλέον η Νο 1 χώρα σε εξαγωγές πλανητικά, διαθέτει δικές της πρώτες ύλες, έχει εξασφαλισμένη ενεργειακή ροή από τη Ρωσία και πακτωλό χρήματος για να χρηματοδοτήσει την οικονομία της χάρη στα όσα της χρωστά όλη η Δύση.

Στην περίπτωση της Ταϊβάν, οι ΗΠΑ θα χρειαστεί να αντιδράσουν πολύ πιο ενεργά αλλά λόγω πολλαπλών εξαρτήσεων αρκετών χωρών συμμάχων των ΗΠΑ από την Κίνα, η προσπάθεια πρόσδεσης αυτών στο άρμα τους θα είναι δυσκολότερη και το βάρος θα το επωμιστούν σχεδόν εξ ολοκλήρου οι ΗΠΑ οι οποίες θα χρειαστεί να στείλουν εκστρατευτικό σώμα για να καλύψουν την Ταϊβάν σε περίπτωση που μεγάλος όγκος κινεζικών δυνάμεων καταφέρει να στήσει προγεφύρωμα στη νήσο. Απώλεια της Ταϊβάν από τη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ θα ήταν καίριο πλήγμα για αυτές στον Ειρηνικό καθώς από τη νήσο οι Κινέζοι θα είχαν τη δυνατότητα να εξαπολύσουν από ακόμα πιο ανατολικά βαλλιστικούς πυραύλους προς τις αμερικανικές βάσεις του Ειρηνικού και θα κοβόταν η εύκολη θαλάσσια επικοινωνία Ιαπωνίας και Φιλιππίνων.

Θα προσπαθήσει άραγε η Κίνα να εκμεταλλευτεί την κατάσταση και να προσπαθήσει να λύσει το πρόβλημα της Ταϊβάν;