Τα ρωμαϊκά υδραγωγεία ξεκινούσαν συνήθως από πηγές στην πλαγιά ενός λόφου, καθώς τα λιμνάζοντα ύδατα των λιμνών και των ποταμών ήταν γεμάτα ιζήματα και ως εκ τούτου ακατάλληλες πηγές. Τα υδραγωγεία λειτουργούσαν ως τεχνητά ποτάμια, σχεδιασμένα με ήπιες, σταθερές κλίσεις για την πρόληψη της διάβρωσης και της στασιμότητας. Οι Ρωμαίοι μηχανικοί χρησιμοποίησαν εργαλεία όπως η διόπτρα για να διατηρήσουν αυτές τις ακριβείς κλίσεις. Τα περισσότερα υδραγωγεία χτίστηκαν υπόγεια, αλλά όταν χρειαζόταν να διασχιστούν κοιλάδες, στηρίζονταν από πολυεπίπεδες στοές όπως το Pont du Gard.

Για ιδιαίτερα δύσκολα εδάφη, χρησιμοποιήθηκαν ανεστραμμένα σιφόνια για τη μεταφορά νερού σε βαθιές κοιλάδες. Η συντήρηση ήταν ζωτικής σημασίας. Το αφοσιωμένο εργατικό δυναμικό διατηρούσε τα κανάλια καθαρά και αφαιρούσε τα ιζήματα από τις δεξαμενές καθίζησης. Αν και το νερό των υδραγωγείων θεωρούνταν πιο υγιεινό και πιο γευστικό, οι περισσότερες ρωμαϊκές πόλεις εξακολουθούσαν να χρησιμοποιούν πηγάδια και στέρνες για πόσιμο νερό.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ

(photo: pixabay)