Πρόκειται για το Habitat 67, σχεδιασμένο από τον Moshe Safdie για την Expo 67.
Η ιδέα ξεκίνησε ως φοιτητική εργασία στο McGill University, για το πώς μπορείς να έχεις την πυκνότητα μιας πολυκατοικίας, χωρίς να χάσεις αυτά που αγαπάς σε ένα σπίτι, όπως φως, αέρα, ιδιωτικότητα και κήπο.

Η απάντηση ήταν αλλόκοτη. 354 προκατασκευασμένες μονάδες από σκυρόδεμα τοποθετήθηκαν η μία πάνω στην άλλη, αλλά όχι ευθυγραμμισμένες. Οι μετατοπίσεις δημιούργησαν 158 κατοικίες, πολλές με ιδιωτικές βεράντες και κήπους. Η οροφή ενός σπιτιού μπορούσε να γίνει η βεράντα του από πάνω.

Τα σπίτια δεν χτίστηκαν εκεί. Δίπλα στο εργοτάξιο λειτουργούσε ένα προσωρινό εργοστάσιο, όπου τα τσιμεντένια κουτιά κατασκευάζονταν και εξοπλίζονταν με παράθυρα, κουζίνες, μπάνια και εγκαταστάσεις. Μετά ένας γερανός τα σήκωνε και τα τοποθετούσε στη θέση τους. Το ακόμη πιο παράξενο είναι, ότι τα κουτιά δεν ακουμπούν απλά μεταξύ τους. Συνδέονται με χαλύβδινα στοιχεία που τεντώθηκαν αφού είχε σκληρύνει το σκυρόδεμα, ώστε ολόκληρη η κατασκευή να λειτουργεί σαν ένα ενιαίο σώμα.

Οι ανελκυστήρες, μάλιστα, δεν σταματούν σε κάθε όροφο. Σταματούν ανά τέσσερα επίπεδα, σε διαδρομές που σχεδιάστηκαν σαν δρόμοι μιας κάθετης γειτονιάς. Το Habitat 67 δεν έγινε ποτέ το μαζικό μοντέλο κατοικίας που οραματιζόταν ο Safdie. Έγινε όμως κάτι πιο παράξενο,
ένα μοναδικό πείραμα που κατοικείται ακόμη. Ένα μέρος όπου ο κήπος βρίσκεται πάνω από το κεφάλι σου, ο δρόμος στον αέρα και το σπίτι σου μπορεί να ξεκίνησε τη ζωή του μέσα σε ένα εργοστάσιο.

Δείτε βίντεο ΕΔΩ και φωτογραφίες ΕΔΩ

^{photo: pixabay}