Με την πρώτη ματιά μοιάζει με ένα εξαιρετικά καλαίσθητο διακοσμητικό έργο από έναν χαμένο κόσμο, όμως όσο περισσότερο το μελετούσαν οι αρχαιολόγοι, τόσο πιο σκοτεινές και συγκλονιστικές γίνονταν οι αποκαλύψεις γύρω από αυτό.
Το εύρημα, γνωστό παγκοσμίως ως «Το Κριάρι στον Θάμνο» – όνομα που του έδωσε ο Βρετανός αρχαιολόγος Σερ Λέοναρντ Γούλεϊ εμπνευσμένος από τη βιβλική ιστορία του Αβραάμ, παρόλο που είναι πολύ παλαιότερο – δημιουργήθηκε γύρω στο 2600 με 2400 π.Χ. από τους αρχαίους Σουμέριους. Στην πραγματικότητα δεν απεικονίζει κριάρι, αλλά μια άγρια αρσενική κατσίκα του είδους μαρκόρ να στέκεται όρθια στα πίσω της πόδια μπρος στα χρυσά φύλλα ενός ιερού θάμνου.
Αυτό που προκαλεί δέος στους ιστορικούς της τέχνης είναι το ασύλληπτο επίπεδο δεξιοτεχνίας και οι παγκόσμιες διασυνδέσεις που κρύβονται σε ένα αντικείμενο ύψους μόλις 45 εκατοστών. Οι Σουμέριοι τεχνίτες σμίλεψαν έναν ξύλινο πυρήνα και τον επένδυσαν με φύλλα καθαρού χρυσού, χαλκό, σκαλιστά κομμάτια θαλάσσιου οστράκου από τον Περσικό Κόλπο και αστραφτερό λάπις λάζουλι που είχε ταξιδέψει χιλιάδες χιλιόμετρα από τα μακρινά ορυχεία του Αφγανιστάν, στερεώνοντας τα πάντα με φυσική άσφαλτο.
Μάλιστα, ο μικρός χρυσός σωλήνας που προεξέχει από την κορυφή του κεφαλιού του μαρτυρά πως τα δύο πανομοιότυπα αγαλματίδια που βρέθηκαν στον χώρο (σήμερα εκτίθενται χωριστά στο Λονδίνο και τη Φιλαδέλφεια) δεν ήταν απλά διακοσμητικά, αλλά λειτουργούσαν ως ιερές βάσεις για να στηρίζουν ένα τελετουργικό τραπέζι προσφορών.
Η ανακάλυψη του έργου συνοδεύτηκε από δύο εξίσου παράξενα και ανατριχιαστικά γεγονότα που ελάχιστοι γνωρίζουν. Τα αγαλματίδια εντοπίστηκαν στον περίφημο «Μεγάλο Λάκκο του Θανάτου» της Ουρ, έναν βασιλικό τάφο όπου οι αρχαιολόγοι βρήκαν τους σκελετούς 74 ανθρώπων, γυναικών της αυλής, μουσικών και φρουρών, παραταγμένων σε τέλειες σειρές, οι οποίοι είχαν θυσιαστεί τελετουργικά, πίνοντας δηλητήριο για να συνοδεύσουν τον ηγεμόνα τους στη μετά θάνατον ζωή.
Επιπλέον, όταν ο Γούλεϊ έφερε το αγαλματίδιο στο φως το 1928, το ξύλο στο εσωτερικό του είχε σαπίσει εντελώς εδώ και αιώνες, με αποτέλεσμα το βάρος του χώματος να το έχει συνθλίψει σε ένα επίπεδο, παραμορφωμένο κομμάτι. Για να το σώσει, ο αρχαιολόγος έριξε ζεστό κερί παραφίνης πάνω του μέσα στο χώμα, ώστε να συγκρατήσει τα πολύτιμα κομμάτια στη θέση τους, επιτρέποντας στους συντηρητές του Βρετανικού Μουσείου να το αναπλάσουν ξανά από μέσα, χαρίζοντας στη σύγχρονη ανθρωπότητα ένα αξεπέραστο αριστούργημα που έμεινε παγωμένο στον χρόνο.
