Όπως τόνισε μεταξύ άλλων στην ρωσική εφημερίδα:

«Γεννήθηκα στο τέλος της θερμής ημιπεριόδου, το 1940, όταν ο πάγος επέπλεε στις θάλασσες της Αρκτικής. Και μετά τον πόλεμο, από το 1946 και ακόμη νωρίτερα, όταν οι Γερμανοί πάγωναν κοντά στη Μόσχα, ξεκίνησε ο κύκλος του κρύου. Και κατά την διάρκεια αυτού του κύκλου μετακόμισα από τη Μόσχα στο Γιακούτσκ και τελείωσα το σχολείο εκεί: υπήρχαν άγριοι παγετοί, μέχρι -63°C. Έπρεπε να φτάσω στην πόλη από τον σταθμό μόνιμου πάγου, τον οποίο διοικούσε ο πατέρας μου. Ήταν τρία χιλιόμετρα από εκεί. Στην αρχή, με μετέφεραν με έλκηθρο πάνω σε άλογο, τυλιγμένο. Μετά άρχισα να περπατάω τρία χιλιόμετρα μόνος μου. Αλλά έπρεπε να αναπνέω με γάντι, για να μην καώ τους πνεύμονές μου. Και τίποτα, επέζησα. Έμαθα.

Πέρασαν περίπου 35 χρόνια και ο θερμός κύκλος ξεκίνησε ξανά», σημείωσε ξεκαθαρίζοντας πως αυτός ο θερμός κύκλος έχει ονομαστεί από άγνοια «υπερθέρμανση του πλανήτη», καθώς ο προηγούμενος θερμός κύκλος στις δεκαετίες του 1920 και του 1930, ονομαζόταν «κύκλος θέρμανσης της Αρκτικής».

«Τα πρώτα χρόνια του ψυχρού κύκλου βρίσκονται σε εξέλιξη, η μεταβατική περίοδος. Κάπου γύρω στο 2030, θα γίνει αισθητή μια ψύξη. Φυσικά, δεν θα υπάρξουν παγετοί όπως στην Γιακουτία, όπου το εύρος των καλοκαιρινών και χειμερινών θερμοκρασιών έφτασε τους 100 βαθμούς, στην Μόσχα. Αλλά οι 37-38 βαθμοί υπό το μηδέν, όπως στα νιάτα μου, είναι αρκετά πιθανοί. Και αυτές είναι φυσιολογικές κλιματικές διακυμάνσεις. Γενικά, οι μεγάλες διακυμάνσεις της θερμοκρασίας ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα και αυξάνουν τις προσαρμοστικές ικανότητες του σώματος», συμπλήρωσε, εκτός των άλλων.

Βέβαια ο Λιακόπουλος έχει μιλήσει πολύ νωρίτερα:

photo Freepik