«Δεν κάνουμε κάτι διαφορετικό απ’ ό,τι οι υπόλοιποι, αν εξαιρέσει κανείς ότι δεν στέλνουμε sms για να πάμε για περπάτημα στο βουνό ή στην αυλή του γείτονα. Είμαστε απομακρυσμένοι, αλλά δεν σημαίνει ότι παραμελούμε τα μέτρα», εξηγεί ο συνταξιούχος τραπεζοϋπάλληλος, ο οποίος μαζί με τη σύζυγό του επέλεξαν να ζουν στο μικρό αυτό χωριό, που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 40 χιλιομέτρων από τη Δράμα.

«Εδώ είναι ο πιο ιδανικός τόπος να περάσει κανείς την καραντίνα. Ένας τόπος που μοιάζει με καταφύγιο», τονίζει, αλλά εξηγεί πως κάθε άλλο παρά μόνοι νιώθουν καθώς αφενός μεν το 24ωρο τους περιλαμβάνει ποικίλες δραστηριότητες, αφετέρου δε βρίσκουν πάντα χρόνο για να μάθουν τα νέα των συγχωριανών τους, έστω και από την απαραίτητη στις μέρες μας απόσταση ασφαλείας.

Ο κ. Μιχαηλίδης φροντίζει καθημερινά τον κήπο του. Αυτήν την περίοδο έχει μπρόκολα και μαρούλια, τα οποία από την παραγωγή καταλήγουν αυτομάτως στο τραπέζι. Η σύζυγός του, η οποία είναι ακόμη πιο σχολαστική και προσεκτική με την καθαριότητα και την απολύμανση, επίσης βρίσκει πράγματα για να γεμίσει τη μέρα της και δηλώνει ότι δεν αποχωρίζεται με τίποτα το γραφικό χωριό τους.

Το ζευγάρι πέρασε και την πρώτη καραντίνα με τον ίδιο στενό κύκλο επαφών. Τακτικοί επισκέπτες των τριών ζευγαριών στο ορεινό χωριό, ήταν μόνο …οι αλεπούδες και τα ζαρκάδια. Το μόνο που αντιμετωπίζουν με δυσκολία, είναι η απόσταση από τα παιδιά και τα εγγόνια τους, με τα οποία επικοινωνούν μόνο τηλεφωνικά. Ωστόσο, ο κ. Μιχαηλίδης ελπίζει να ξεπεραστεί γρήγορα η δύσκολη αυτή κατάσταση και τότε υπόσχεται να βρεθούν στο χωριό όλοι μαζί, σ’ ένα μεγάλο φαγοπότι .

Στα 650 μέτρα μέσα στο βουνό, οι τρεις οικογένειες των Παππάδων Δράμας νιώθουν προστατευμένες αλλά όχι απομονωμένες!

amna/ photo unsplash