Σε αντίθεση με τα κλασικά γκέτα που διαθέτουν δύο ξύλινα στηρίγματα, αυτά ισορροπούν πάνω σε ένα μοναδικό κεντρικό ξύλινο στήριγμα.

Το όνομά τους προέρχεται από τα Tengu, μυθικά οντά των ιαπωνικών βουνών και δασών (συχνά απεικονίζονται ως δαίμονες ή πνεύματα με μακριές μύτες), τα οποία σύμφωνα με τη λαογραφία φορούσαν αυτού του είδους τα υποδήματα.

Ιστορικά, χρησιμοποιούνταν κυρίως από τους Yamabushi (ορεινούς ασκητές και μοναχούς που ασκούσαν τον Shugendō). Το μοναδικό στήριγμα τους βοηθούσε να κινούνται με μεγαλύτερη ευελιξία και σταθερότητα σε εξαιρετικά απότομες και λασπώδεις βουνοπλαγιές, καθώς το στήριγμα μπορούσε να καρφωθεί στο έδαφος.

Όπως και τα απλά γκέτα, το ύψος τους βοηθούσε στο να κρατούνται τα πολύτιμα κιμονό μακριά από τη λάσπη, το χιόνι ή τις ακαθαρσίες των δρόμων.

Το περπάτημα με Tengu Geta απαιτεί εξαιρετική μυϊκή δύναμη, σωστή στάση σώματος και συνεχή ενεργοποίηση του κορμού.

Επειδή δεν υπάρχει στήριξη στη φτέρνα ή στα δάχτυλα, ο χρήστης είναι αναγκασμένος να διατηρεί το κέντρο βάρους του απόλυτα ευθυγραμμισμένο.

Στη σύγχρονη εποχή, χρησιμοποιούνται συχνά από αθλητές πολεμικών τεχνών ή ηθοποιούς του παραδοσιακού θεάτρου για την εκγύμναση της ισορροπίας, τη βελτίωση της στάσης του σώματος και την ενδυνάμωση των αστραγάλων.

Παρά την εμφανή αστάθειά τους, άνθρωποι που έχουν εξασκηθεί για χρόνια μπορούν όχι μόνο να περπατήσουν με άνεση, αλλά ακόμη και να τρέξουν — μάλιστα, έχουν καταγραφεί περιπτώσεις δρομέων που έχουν ολοκληρώσει μαραθώνιο φορώντας τα.
Όταν πατάνε στο έδαφος, παράγουν έναν πολύ χαρακτηριστικό, έντονο ξύλινο ήχο ο οποίος στην αρχαιότητα ανακοίνωνε αμέσως την παρουσία αυτού που τα φορούσε,

ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ

photo: pixabay