Η παρτιτούρα, επτά σύντομα κομμάτια για φλάουτο και άρπα, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη Γιορτή της Μουσικής στο Παρίσι στις 21 Ιουνίου.
Η μουσική ιδιοφυΐα του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, 234 χρόνια μετά τον θάνατό του, εξακολουθεί να είναι ικανή να φέρνει νέα μουσική στη σκηνή. Μια αδημοσίευτη παρτιτούρα της αυστριακής ιδιοφυΐας ανακαλύφθηκε στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας (BNF) στο Παρίσι και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά την περασμένη Κυριακή στη γαλλική πρωτεύουσα για να σηματοδοτήσει την ετήσια Γιορτή της Μουσικής.
Η ανακάλυψη, που αποκαλύφθηκε από τον ραδιοφωνικό σταθμό France Musique, αποτελείται από 44 σελίδες γραμμένες χειρόγραφα από τον ίδιο τον Μότσαρτ το 1778 και περιέχει επτά σύντομα κομμάτια για φλάουτο και άρπα. Μια μουσική σπανιότητα, καθώς πρόκειται για έναν συνδυασμό οργάνων που ο Μότσαρτ σπάνια συνέθετε.
Η παρτιτούρα ήρθε στην επιφάνεια τον περασμένο Φεβρουάριο όταν ο François-Pierre Goy, επιμελητής στο BNF, υπεύθυνος για συλλογές πριν από το 1800, εντόπισε το χέρι του μαέστρου στο παλιό σημειωματάριο. «Αναγνωρίζω τη γραφή του Μότσαρτ: τον τρόπο που γράφει στις αγκύλες· τα σολ, τα οποία είναι στρογγυλεμένα και καμπυλωμένα προς τα εμπρός», εξήγησε στην Le Monde .
Στις 2 Φεβρουαρίου, κατά την απογραφή αποθηκευμένων εγγράφων, ο Goy ανακάλυψε ένα μικρό σημειωματάριο 44 σελίδων ανάμεσα σε περίπου 20 χειρόγραφα που αναταξινομούνταν για μεταφορά στα αρχεία. Ο ερευνητής συμβουλεύτηκε αμέσως τον συνάδελφό του Laurence Decobert, επιμελητή της έκθεσης του 2017 «Μότσαρτ, ένα γαλλικό πάθος» , ο οποίος επιβεβαίωσε την υπόθεση. Ωστόσο, κάθε αμφιβολία διαλύθηκε στα τέλη Απριλίου χάρη στην εμπειρογνωμοσύνη του Armin Brinzing, διευθυντή της Βιβλιοθήκης Mozartiana στο Πανεπιστήμιο Mozarteum στο Σάλτσμπουργκ, του ιδρύματος που κατέχει τη μεγαλύτερη συλλογή χειρογράφων του Μότσαρτ στον κόσμο.
Το χειρόγραφο χρονολογείται από το 1778, την ίδια χρονιά κατά την οποία ο Μότσαρτ έζησε στο Παρίσι μεταξύ 23 Μαρτίου και 26 Σεπτεμβρίου. Ωστόσο, δεν μπορεί να αποδοθεί όλη η παρτιτούρα στον συνθέτη. Σύμφωνα με τον Γκόι, κάποια μικρή αδεξιότητα στη μουσική σημειογραφία οφείλεται σε ένα άλλο χέρι: αυτό της Μαρί-Λουίζ-Φιλιππίνα ντε Μπονιέρ ντε Γκινές, κόρης του ισχυρού Δούκα του Γκινές. Όπως αναφέρει η Le Monde , ο δούκας, στενός συνεργάτης της βασίλισσας Μαρίας Αντουανέτας , ήταν λάτρης του φλάουτου, φημισμένος για το ταλέντο του. Μεταξύ Μαΐου και Ιουνίου 1778, προσέλαβε τον Μότσαρτ για να δώσει μαθήματα στη μεγαλύτερη κόρη του, μια βιρτουόζο στην άρπα, αλλά, σύμφωνα με τον ίδιο τον μουσικό, μια μάλλον αδέξια συνθέτρια.
Τα μαθήματα διακόπηκαν όταν η δεσποινίς ντε Γκινές παντρεύτηκε τον Ιούλιο του 1778 και το τελευταίο έργο παρέμεινε ημιτελές.
Το χειρόγραφο θα παραμείνει υπό την φροντίδα της Γαλλικής Εθνικής Βιβλιοθήκης, η οποία φιλοξενεί την τρίτη μεγαλύτερη συλλογή αυτόγραφων μουσικών χειρογράφων του Μότσαρτ μετά το Σάλτσμπουργκ και το Βερολίνο. Εν τω μεταξύ, η μουσική περιμένει να αντηχήσει σε αίθουσες συναυλιών σε όλο τον κόσμο.
Ο Γκόι είπε ότι η πιο πιθανή εξήγηση για το πώς το χειρόγραφο κατέληξε στις συλλογές του BNF είναι ότι αποτέλεσε μέρος των «επαναστατικών κατασχέσεων» που έλαβαν χώρα εκείνη την εποχή, καθώς πολλά αντικείμενα που ανήκαν στην οικογένεια Γκινές κατασχέθηκαν πριν μεταναστεύσουν στην Αγγλία το 1794 κατά τη διάρκεια της Τρομοκρατίας της Γαλλικής Επανάστασης .
Ο πρόεδρος του BNF, Gilles Pécout, δήλωσε ότι «σύμφωνα με τους ειδικούς, αυτή η ανακάλυψη είναι αναμφίβολα μια από τις σημαντικότερες των τελευταίων δεκαετιών». Ο Goy σημείωσε επίσης ότι δεν είναι σαφές εάν η οικογένεια Guînes ερμήνευσε ποτέ αυτά τα έργα, όπως ακριβώς το διάσημο Κοντσέρτο του Μότσαρτ για φλάουτο και άρπα σε Ντο μείζονα που του παρήγγειλε ο δούκας — για το οποίο ο συνθέτης δεν πληρώθηκε ποτέ — το οποίο μπορεί να μην είχε παιχτεί ποτέ. Σε κάθε περίπτωση, αυτά τα επτά έργα εμπλουτίζουν ένα σχετικά περιορισμένο ρεπερτόριο.
Η σύνθεση ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά την Τετάρτη στο Maison de la Radio στο Παρίσι.
photo: ΑΠΕ-ΜΠΕ – EPA-CHRISTIE’S
