Στις αγροτικές περιοχές Σετσουάν και Τσονγκκίνγκ, τα μεγάλα κοινοτικά γεύματα αποτελούν σημαντικό μέρος του πολιτισμού, με χοιρινό διπλομαγειρεμένο, βραστά παϊδάκια, σούπα και σπιτικό ποτό.

«Ας κρατήσω το κεφάλι μου ψηλά στο χωριό μας, ας μην ντροπιαστώ», είπε.

Η έκκλησή της για βοήθεια προσέλκυσε περισσότερα από ένα εκατομμύριο likes και η ανταπόκριση του κόσμου ήταν σαν σκηνή από κάποια ταινία, καθώς χιλιάδες αυτοκίνητα συνέρρευσαν, μεταφέροντας πολύ περισσότερους ανθρώπους από όσους χρειαζόταν για την αποστολή.

Τόσοι πολλοί ανταποκρίθηκαν που η κυκλοφοριακή συμφόρηση έχει ακινητοποιήσει τους δρόμους σε αυτό το τμήμα της αγροτικής Τσονγκκίνγκ στη νοτιοδυτική Κίνα. Εικόνες από drone δείχνουν αυτοκίνητα γεμάτα ανθρώπους να σχηματίζουν ουρές, με καλλιέργειες ρυζιού εκατέρωθεν ελπίζοντας να εισέλθουν στο Κινγκφού. Το να περπατούν από μεγάλες αποστάσεις ήταν μια ακόμα επιλογή.

Η Νταϊντάι δημοσίευσε ότι οι οδηγοί που εισέρχονται στην περιοχή θα πρέπει να είναι προσεκτικοί στους δρόμους, ειδικά όσοι προέρχονται από την πόλη και δεν είναι συνηθισμένοι στις συνθήκες της υπαίθρου.

«Η ατμόσφαιρα ήταν υπέροχη. Μου θύμισε τα παιδικά μου χρόνια, όταν η οικογένειά μου εξακολουθούσε να έχει γουρούνια. Είχαν περάσει χρόνια από τότε που ένιωσα κάτι τέτοιο», δήλωσε στο BBC ένας άνδρας, ο οποίος οδήγησε περισσότερα από 100 χιλιόμετρα (65 μίλια) για να φτάσει εκεί.

Έχει δει πινακίδες κυκλοφορίας από όλη τη χώρα, είπε.

Όταν πραγματοποιήθηκε η σφαγή των χοίρων και το επακόλουθο μαζικό συμπόσιο, την παρακολούθησαν ζωντανά στο διαδίκτυο περισσότεροι από 100.000 θεατές, καταγράφοντας 20 εκατομμύρια likes, και η τοπική αυτοδιοίκηση την αγκάλιασε ως μια στιγμή flash-tourism.

Με πολύ περισσότερους ανθρώπους στην πόλη από όσους μπορούσαν να θρέψουν δύο χοίροι, οι υπεύθυνοι του τουρισμού δώρισαν περισσότερους χοίρους για να καλύψουν την τεράστια ζήτηση, και μικρά εστιατόρια εξυπηρέτησαν τα πλήθη των επισκεπτών σε εξωτερικούς χώρους καθισμάτων.

Η Νταϊντάι είπε ότι πίστευε ότι ίσως «δώδεκα» άνθρωποι θα έρχονταν να βοηθήσουν.
Ωστόσο, αυτό που έχει δείξει αυτό το φαινόμενο είναι πόσο γρήγορα ένα μικρό θέμα μπορεί να γίνει κάτι τεράστιο στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

«Νόμιζα ότι ίσως θα έρθουν καμιά ντουζίνα άνθρωποι», δήλωσε ο Νταϊντάι στα κινεζικά μέσα ενημέρωσης. «Αλλά ήταν πάρα πολλοί για να τους μετρήσω».

Η Νταϊντάι δεν μπορούσε να πιστέψει πόσο γρήγορα συνέβησαν όλα. Την περασμένη Παρασκευή δημοσίευσε το αίτημά της για βοήθεια. Μέχρι το Σάββατο η ανταπόκριση ήταν τόσο μεγάλη που πήγε στην αστυνομία για να τους προειδοποιήσει ότι θα μπορούσε να υπάρξει αναστάτωση στο χωριό και κλήθηκαν επιπλέον αστυνομικοί για να διαχειριστούν την κατάσταση.

Το εορταστικό συμπόσιο, που ήταν πλέον τεράστιο σε μέγεθος, συνεχίστηκε για δύο ημέρες – οι 1.000 συμμετέχοντες στις 11 Ιανουαρίου έγιναν 2.000 την επόμενη μέρα – με φωτιές μέχρι αργά το βράδυ και πολύ πάρτι, συνοδευόμενο από μπάντα.

Τελικά, η Νταϊντάι δημοσίευσε ότι ο εορτασμός της είχε τελειώσει, προτρέποντας τυχόν άλλους επισκέπτες να απολαύσουν την περιοχή αλλά να μην επισκεφθούν το σπίτι της. Αφού κοιμήθηκε μόνο τέσσερις ώρες σε διάστημα δύο ημερών, είπε ότι ήταν εξαντλημένη.

Ωστόσο, ήταν μια απίστευτη στιγμή για εκείνη και το χωριό της.

Σε όλους τους αγνώστους που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά της, είπε: «Χωρίς τον ενθουσιασμό και το πάθος σας, δεν θα υπήρχε ένα τέτοιο γλέντι».

«Για όλους όσους ήρθαν, το συναίσθημα ήταν σαν αυτό μιας μεγάλης οικογένειας. Ήταν πραγματικά ζεστό, πραγματικά θεραπευτικό και πραγματικά ουσιαστικό.»

Ευχαρίστησε κυβερνητικούς αξιωματούχους και την αστυνομία που επέτρεψαν να συνεχιστεί ένας ξαφνικός εορτασμός αυτού του μεγέθους.

Ήδη προβλέπεται ότι η πλέον διάσημη περιοχή Χετσουάν, όπου βρίσκεται το χωριό της, μπορεί να προσπαθήσει να μετατρέψει αυτό το γεγονός σε μια τακτική εκδήλωση, καθώς πολλοί αισθάνονται απομονωμένοι και αποκομμένοι από τον πολιτισμό τους.

Ένας χωρικός αναφέρθηκε στην εφημερίδα People’s Daily ότι είπε: «Εδώ οι γείτονες βοηθούν ο ένας τον άλλον. Σήμερα μπορεί να σε βοηθήσω να σφάξεις ένα γουρούνι στο σπίτι σου, αύριο θα έρθεις στο σπίτι μου να κάνεις το ίδιο».

Όσο για τον πατέρα της Νταϊντάι, είπε σε μια συνέντευξη: «Ο μπαμπάς μου είναι πολύ χαρούμενος. Βλέποντας τόσους πολλούς ανθρώπους να φτάνουν, αναγκάστηκε να δανειστεί τραπέζια και καρέκλες από άλλους χωρικούς. Δεν έχουμε ξαναζήσει κάτι παρόμοιο».

photo: pixabay