«Όπως ήμουν υπερήφανος πέρυσι, όταν ηγήθηκα της κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας που καθιέρωσε την 5 η Μαΐου ως Ημέρα Μακεδονικής Γλώσσας, έτσι ήμουν υπερήφανος για την υπέροχη εκδήλωση στο Ljubojno, ως υποστηρικτής της πρωτοβουλίας για ίδρυση Κέντρου για την Προώθηση του Κέντρου η Μακεδονική γλώσσα.

Η Μακεδονική γλώσσα είναι το παρελθόν μας, το παρόν μας και το μέλλον μας.

Όσο υπάρχουν Μακεδόνες που περπατούν σε αυτή τη χώρα και άλλες χώρες του κόσμου, η μακεδονική γλώσσα θα υπάρχει. Όσο υπάρχει Μακεδονική γλώσσα, οι Μακεδόνες θα υπάρχουν.

Η Μακεδονική γλώσσα, είναι η γλώσσα μου, η γλώσσα που μεγάλωσα και μορφώθηκα, η γλώσσα με την οποία θα συνεχίσω να ζω. Είναι η γλώσσα των γονιών μου, η γλώσσα της μητέρας μου, που ως δασκάλα σε αυτή τη γλώσσα έχει μορφωθεί και μεγαλώσει γενιές και γενιές μαθητών. Είναι η γλώσσα των παιδιών μου, όλων των παιδιών της Μακεδονίας, των μητέρων και των πατέρων τους, των γιαγιάδων και των παππούδων τους, είτε ζουν στην πατρίδα τους είτε σε οποιοδήποτε μέρος των μεσημβρινών του κόσμου. Αυτή είναι η γλώσσα στην οποία γράφονται προσωπικά έγγραφα, πιστοποιητικά και διπλώματα.

Η ευθύνη και το ιερό μας καθήκον ήταν να διατηρήσουμε την ταυτότητά μας. Και όχι μόνο το σώσαμε, το επιβεβαιώσαμε και το ενισχύσαμε.
Μια για πάντα οι Μακεδόνες και η μακεδονική γλώσσα είναι γραμμένα στο θησαυροφυλάκιο των παγκόσμιων εθνών και γλωσσών, και κανείς δεν έχει διλήμματα πια, κανείς δεν το αμφισβητεί».

(φωτο:Screenshot)