Ο κ Χαρακόπουλος τόνισε ότι «η Μικρασιατική Καταστροφή δικαίως έχει χαρακτηριστεί ως η μεγαλύτερη εθνική συμφορά στην ιστορία του Ελληνισμού, μεγαλύτερη και από την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως το 1453. Και τούτο διότι μετά την άλωση της Πόλης ο Ελληνισμός εξακολουθούσε να υφίσταται στα εδάφη της πάλαι ποτέ Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και στον ανατολικό πνεύμονα του Ελληνισμού, την Μικρά Ασία. Η σφαγή της Σμύρνης το 1922 είναι η τελευταία πράξη της γενοκτονίας που εξύφανε και υλοποίησε με ξένη επίνευση γερμανικών δυνάμεων, με επικεφαλής τον Λίμαν φον Σάντερς, η Οθωμανική Αυτοκρατορία και το Κεμαλικό εθνικιστικό κίνημα, με στόχο την εξόντωση όλων των Χριστιανών της Ανατολής. Από το 1914 έχουμε τις σφαγές Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων, δηλαδή των Χριστιανών της Ανατολής, αρχικά από τον σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ, ενώ το 1919 με την απόβαση του Κεμάλ Ατατούρκ στη Σαμψούντα ξεκινά η δεύτερη φάση της σφαγής, κυρίως των Ποντίων και των Ελλήνων των παραλίων της Δυτικής Μικράς Ασίας και ολοκληρώνεται η τρίτη φάση με τη σφαγή της Σμύρνης μετά την ήττα του ελληνικού στρατού και την οπισθοχώρηση».

Παράλληλα, ο κ.Χαρακόπουλος σημείωσε ότι «μαζί με τον μαρτυρικό μητροπολίτη Σμύρνης, που δεν εγκατέλειψε το ποίμνιό του, τον εθνομάρτυρα Χρυσόστομο, σφαγιάστηκαν και 50 συγχωριανοί μας οι οποίοι βρέθηκαν στη Σμύρνη για περισσότερο από έναν χρόνο και δούλεψαν εκεί όσο ήταν η πόλη υπό ελληνική διοίκηση. Όταν, όμως, συνέβη η κατάρρευση του μετώπου και επήλθε η Μικρασιατική Καταστροφή, ευρέθησαν εν μέσω κολάσεως και σφαγιάστηκαν μαζί με τον μαρτυρικό Μητροπολίτη Σμύρνης. Τιμούμε, λοιπόν, τη μνήμη των σφαγιασθέντων προγόνων μας, οι οποίοι σφαγιάστηκαν γιατί ήταν ελληνορθόδοξοι, Ρωμιοί και Χριστιανοί. Αιωνία τους η μνήμη».

^{ΑΠΕ-ΜΠΕ / photo: eurokinissi}