Σε συναισθηματικό επίπεδο, ο σημερινός πρόεδρος κατάφερε να δώσει στους απόδημους Τούρκους μια άνευ προηγουμένου αυτοπεποίθηση και περηφάνεια για τη χώρα τους. Η Τουρκία αναπτυσσόταν οικονομικά και οι υποδομές της έμοιαζαν πλέον με αυτές της χώρας στην οποία ήρθαν ως μετανάστες. Η εξωτερική πολιτική της, τα προβλήματα στα θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κράτους δικαίου, δεν αφορούν προφανώς εξίσου την καθημερινότητα των κατοίκων της Γερμανίας. Επιπλέον, ο Ταγίπ Ερντογάν κατάφερε τα προηγούμενα χρόνια να δώσει στη διασπορά την αίσθηση της «μητέρας – πατρίδας», μια ταυτότητα που θεωρούσαν ότι τους έλειπε, αν κρίνει κανείς από τα συχνά παράπονα ότι η Γερμανία τους αντιμετωπίζει ως πολίτες β’ κατηγορίας.

«Η πολιτική τάξη της Γερμανίας δεν έδωσε ποτέ στους Τούρκους της Γερμανίας την αίσθησης ότι ανήκουν στη γερμανική κοινωνία», δήλωσε στην Deutsche Welle η κοινωνιολόγος Ζαμπίνα Μάιερ από το πανεπιστήμιο του Μπάμπεργκ. Πράγματι, στη Γερμανία ζουν Τούρκοι, οι οποίοι, αν και ήρθαν στη χώρα πριν από δεκαετίες, δεν έχουν ακόμη δικαίωμα ψήφου στον τόπο κατοικίας τους, αλλά έχουν στην Τουρκία – κι αυτό τους είναι πολύτιμο. Ιδιαίτερα σημαντική για τους μετανάστες είναι όμως και η νομοθεσία που τους επιτρέπει πλέον να εξαγοράσουν την στρατιωτική τους θητεία.

Το ενδιαφέρον βέβαια είναι ότι η τουρκική μειονότητα, όταν ψηφίζει στις γερμανικές εκλογές, επιλέγει κυρίως το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD) και τους Πράσινους, κόμματα τα οποία παραδοσιακά είχαν μεγαλύτερη διείσδυση στην εργατική τάξη.

Από την άλλη πλευρά, ο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου δεν διαθέτει αντίστοιχη υποδομή στο εξωτερικό, ενώ τώρα βρίσκεται επικεφαλής ενός συνασπισμού μικρότερων κομμάτων χωρίς ιδεολογική συνοχή. Είναι επομένως ακόμη πιο δύσκολο να απευθυνθούν στους ομογενείς με ενιαίο λόγο και, από τη στιγμή που το διεκύβευμα στις εκλογές έφθασε να είναι «ναι ή όχι στον Ταγίπ Ερντογάν», η εκλογική συμπεριφορά των τουρκικής καταγωγής κατοίκων της Γερμανίας ήταν μάλλον η αναμενόμενη.

(απεμπε – απεμπε-EPA=TURKISH PRESIDENT PRESS OFFICE photo)