Αν και συχνά χαρακτηρίζεται ως η «δίδυμη αδελφή» της Γης λόγω του σχεδόν ίδιου μεγέθους και της πυκνότητάς της, οι ομοιότητες σταματούν εκεί.

Η Αφροδίτη είναι ένας κολασμένος κόσμος, με θερμοκρασίες ικανές να λιώσουν μόλυβδο, περιστρέφεται ανάποδα σε σχέση με τους περισσότερους πλανήτες και, το κυριότερο, δεν διαθέτει κανέναν φυσικό δορυφόρο. Το μυστήριο της απουσίας ενός φεγγαριού προβληματίζει τους αστρονόμους εδώ και δεκαετίες. Ωστόσο, μια νέα, επαναστατική μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό The Astrophysical Journal από ερευνητές του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, Ρίβερσαϊντ (UCR), έρχεται να δώσει μια ανατρεπτική απάντηση. Η Αφροδίτη πιθανότατα «κατάπιε» το ίδιο της το φεγγάρι.

Μέχρι σήμερα, οι επικρατούσες θεωρίες χωρίζονταν σε δύο στρατόπεδα, είτε ότι η Αφροδίτη δεν βίωσε ποτέ μια γιγαντιαία σύγκρουση που θα δημιουργούσε έναν δορυφόρο (όπως συνέβη με τη Γη, σύμφωνα με τους επιστήμονες), είτε ότι είχε κάποτε ένα φεγγάρι, το οποίο καταστράφηκε αργότερα από μια δεύτερη, εξωτερική κοσμική πρόσκρουση.

Η ομάδα του αστροφυσικού Stephen R. Kane κατέρριψε αυτά τα σενάρια, αποδεικνύοντας ότι δεν χρειάστηκε καμία εξωτερική καταστροφή για να φτάσει ο πλανήτης στη σημερινή του κατάσταση. Αντίθετα, η ίδια η βαρύτητα του πλανήτη σε συνδυασμό με την εξαιρετικά αργή και ιδιόμορφη περιστροφή του, λειτούργησαν ως μια αόρατη παγίδα θανάτου για οποιοδήποτε ουράνιο σώμα βρισκόταν σε τροχιά γύρω του.

Για να κατανοήσουν τη μοίρα αυτού του χαμένου δορυφόρου, οι επιστήμονες δημιούργησαν εξελιγμένα υπολογιστικά μοντέλα, τροφοδοτώντας τα με δεδομένα για τη μάζα του υποθετικού φεγγαριού, τις παλιρροϊκές τριβές και την ταχύτητα περιστροφής της Αφροδίτης. Στην συνέχεια, πραγματοποίησαν προσομοιώσεις που κάλυπταν ολόκληρη την ιστορία του ηλιακού συστήματος, δηλαδή 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια. Η σύγκριση με τη Γη είναι αποκαλυπτική για τον μηχανισμό που οδήγησε στην καταστροφή. Η Γη ολοκληρώνει μια περιστροφή κάθε 24 ώρες και αυτή η γρήγορη κίνηση μεταφέρει ενέργεια στη Σελήνη, σπρώχνοντάς την να απομακρύνεται αργά από εμάς, με ρυθμό περίπου τεσσάρων εκατοστών το χρόνο. Στην Αφροδίτη, όμως, η οποία χρειάζεται 243 γήινες ημέρες για μία μόλις περιστροφή, αυτός ο μηχανισμός λειτούργησε αντίστροφα.

Τα αποτελέσματα των προσομοιώσεων επιβεβαίωσαν τις εκτιμήσεις των ερευνητών, λόγω της απόλυτης σταθερότητας και της συνέπειας των δεδομένων τους. Σχεδόν σε όλα τα σενάρια, ανεξάρτητα από το μέγεθος του φεγγαριού, η μοίρα του ήταν προδιαγεγραμμένη. Αν και αρχικά ο δορυφόρος μπορεί να απομακρυνόταν ελαφρώς, οι παλιρροϊκές δυνάμεις σύντομα αντέστρεφαν την πορεία του. Το φεγγάρι άρχιζε να κινείται σε μια φθίνουσα, σπειροειδή τροχιά προς τα μέσα, πλησιάζοντας όλο και περισσότερο τον μητρικό πλανήτη. Ανάλογα με τις αρχικές συνθήκες, η τελική πτώση και η απορρόφησή του από την Αφροδίτη συνέβη σε ένα διάστημα από 30 εκατομμύρια έως 1,7 δισεκατομμύρια χρόνια μετά τον σχηματισμό της. Αυτή η κοσμική σύγκρουση και η επακόλουθη «κατάποση» του δορυφόρου δεν εξαφάνισαν απλώς ένα φεγγάρι, αλλά ενδέχεται να αναδιαμόρφωσαν ριζικά το κλίμα, την ατμόσφαιρα και τη γεωλογία της Αφροδίτης, σφραγίζοντας την εξέλιξή της.

Αν και η επιβεβαίωση της θεωρίας είναι δύσκολη, καθώς η ηφαιστειακή δραστηριότητα κάλυψε την επιφάνεια του πλανήτη πριν από ένα δισεκατομμύριο χρόνια, οι επιστήμονες εναποθέτουν τις ελπίδες τους στις μελλοντικές αποστολές της NASA, όπως η DAVINCI. Η ανίχνευση χημικών αποτυπωμάτων στην ατμόσφαιρα ή δομών στο εσωτερικό του πλανήτη, ίσως ξεκλειδώσει οριστικά το μυστικό του χαμένου δορυφόρου, αποδεικνύοντας ότι στο σύμπαν, η ικανότητα ενός πλανήτη να δημιουργεί ζωή μπορεί τελικά να κρίνεται από το αν μπορεί να κρατήσει κοντά του το φεγγάρι του.

^{photo: pixabay}