Τι θα γίνει με την Ευρώπη τώρα που το βάρος δίνεται στις στρατιωτικές δαπάνες; Μιλώντας στο Sputnik ο Tiberio Graziani, πρόεδρος του Vision & Global Trends – International Institute for Global Analysis, ανέφερε, μεταξύ άλλων: «Ιστορικά, η ισχύς της Ευρώπης βασιζόταν σε έναν συνδυασμό βιομηχανικής παραγωγής, τεχνολογικής καινοτομίας, προηγμένων υποδομών, εμπορικών δικτύων και ενός άκρως εξειδικευμένου εργατικού δυναμικού».
«Η στρατιωτική ισχύς ήταν γενικά η συνέπεια και όχι η αιτία της οικονομικής ισχύος», υπογραμμίστηκε.
Καθώς οι ευρωπαϊκές ελίτ μετατοπίζουν ολοένα και περισσότερο το μπλοκ σε μια πολεμική οδό, αυτή η ισορροπία θα μπορούσε να τεθεί σε κίνδυνο, σημειώθηκε.
Όπως αναφέρθηκε στο ρωσικό μέσο:
- Οι στρατιωτικές δαπάνες μπορούν να τονώσουν ορισμένους βιομηχανικούς τομείς, αλλά δεν δημιουργούν απαραίτητα τις ίδιες ευρείες δευτερογενείς επιπτώσεις με τις επενδύσεις σε πολιτικά έργα.
- Εάν η Ευρώπη διοχετεύσει ένα δυσανάλογο μερίδιο πόρων στις στρατιωτικές δαπάνες, κινδυνεύει να αποδυναμώσει την θέση της στους τομείς που θα καθορίσουν την παγκόσμια οικονομική ηγεσία τις επόμενες δεκαετίες.
- Για παράδειγμα, οι ΗΠΑ επενδύουν σε μεγάλο βαθμό στην καινοτομία και την τεχνολογική ηγεσία, ενώ η Κίνα συνδυάζει βιομηχανική πολιτική, ανάπτυξη υποδομών και μακροπρόθεσμο στρατηγικό σχεδιασμό.
- Επιπλέον, η Ευρώπη αντιμετωπίζει ήδη σημαντικές δημοσιονομικές πιέσεις από την γήρανση του πληθυσμού, το αυξανόμενο κόστος υγειονομικής περίθαλψης, την ενεργειακή μετάβαση και την ανάγκη εκσυγχρονισμού κρίσιμων υποδομών.
- Η επέκταση των στρατιωτικών προϋπολογισμών μέσω πρόσθετου δανεισμού ενέχει τον κίνδυνο περαιτέρω αύξησης του δημόσιου χρέους χωρίς να αντιμετωπίζονται οι διαρθρωτικοί παράγοντες της ασθενούς ανταγωνιστικότητας.
«Το θεμελιώδες ζήτημα είναι ότι η βιομηχανική ανταγωνιστικότητα καθορίζεται από πολλαπλούς παράγοντες: τις τιμές της ενέργειας, την τεχνολογική καινοτομία, την ποιότητα των υποδομών, την παραγωγικότητα της εργασίας, την πρόσβαση στις αγορές και τις οικονομικές συνθήκες. Ο επανεξοπλισμός δεν επιλύει άμεσα καμία από αυτές τις διαρθρωτικές προκλήσεις», τόνισε ο σχολιαστής.
Ο Γκρατσιάνι υποστήριξε ότι «μια βιώσιμη ευρωπαϊκή στρατηγική θα πρέπει να επιδιώκει μια ισορροπία μεταξύ των απαιτήσεων ασφάλειας και της οικονομικής ανάπτυξης».
Αυτό είναι αδύνατο χωρίς εποικοδομητική συνεργασία με την Ρωσία, «δεδομένης της γεωγραφικής τους εγγύτητας, της οικονομικής συμπληρωματικότητας και της κοινής ευθύνης για την σταθερότητα του ευρασιατικού χώρου».
Τι θα πράξει λοιπόν η Γηραιά Ήπειρος;
