Χαρακτηριστικό της ανησυχητικής τάσης που καταγράφεται είναι η αύξηση στον μέσο αριθμό εμπορευματοκιβωτίων που χάνονται στη θάλασσα ετησίως από την έναρξη της έρευνας κατά 18% ή 1.629 containers. Ειδικότερα, τον χειμώνα του 2020-2021 σημειώθηκε ασυνήθιστα υψηλός αριθμός περιστατικών που σχετίζονται με τις καιρικές συνθήκες και οι μέσες απώλειες για τη διετία 2020-2021 ήταν 3.113 εμπορευματοκιβώτια σε σύγκριση με 1.382 κατά μέσο όρο την περίοδο 2008-2019.

Βασικές αιτίες για την απώλεια εμπορευματοκιβωτίων είναι – μεταξύ άλλων – τα μεγάλα κύματα και οι κλίσεις που επιφέρουν στα πλοία, καθώς και οι ισχυρές ριπές ανέμου, απόρροια ισχυρών καταιγίδων, ενώ πολλές φορές είναι αναγκαία η απόρριψή τους στη θάλασσα προκειμένου να μη χαθεί η ευστάθεια του πλοίου.

Σε ό,τι αφορά τα χαμένα εμπορευματοκιβώτια, τα οποία αποτελούν απειλή όχι μόνο για την ασφάλεια των πλοίων όταν επιπλέουν στο νερό, αλλά και για το περιβάλλον, η σύμβαση του Ναϊρόμπι για την απομάκρυνση των ναυαγίων προβλέπει την ευθύνη του πλοιοκτήτη για το κόστος εντοπισμού, σήμανσης και απομάκρυνσης του ναυτιλιακού κινδύνου ενός ναυαγίου. Ο ορισμός της σύμβασης για το ναυάγιο είναι αρκετά ευρύς, ώστε εύκολα να ενσωματώνει και τα εμπορευματοκιβώτια. Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν πάντα εύκολο, καθώς πολλά καταλήγουν στον βυθό, άλλα εκβράζονται στις ακτές και αυτά τα οποία αποτελούν άμεσο κίνδυνο για τη ναυσιπλοΐα, απομακρύνονται με εντολή των αρμόδιων λιμενικών Αρχών.

Η επιχείρηση άμεσης ανάκτησης ανεβάζει το κόστος για τους πλοιοκτήτες και τους μεταφορείς, με τον ΙΜΟ να αναφέρει πως αποτελεί υποχρέωση του πλοίου για την ακριβή αναφορά των χαμένων εμπορευματοκιβωτίων όταν υπάρχουν απώλειες στις ευαίσθητες περιοχές, ενώ ο εντοπισμός και η χαρτογράφησή τους προκειμένου να ανακτηθούν γίνεται εφόσον αυτό είναι τεχνικά εφικτό.

_{newsbomb/ photo unsplash}