Μέχρι τη στιγμή που το φως αποκαλύπτει το πρόσωπό τους. Τα μάτια τους δεν έχουν κόρη, ίριδα ή λευκό, καθώς ολόκληρος ο βολβός είναι μια ενιαία, σκοτεινή επιφάνεια χωρίς ίχνος φωτός, συνθέτοντας το φαινόμενο των «Black-Eyed Kids», έναν από τους πιο ανατριχιαστικούς σύγχρονους αστικούς μύθους.

Αν και πολλοί πιστεύουν ότι ο θρύλος χάνεται στα βάθη των αιώνων, η πραγματική του γέννηση έχει συγκεκριμένη ημερομηνία, καθώς στις 16 Ιανουαρίου 1998 ο Αμερικανός δημοσιογράφος Μπράιαν Μπέθελ, δημοσίευσε σε διαδικτυακό φόρουμ μια εμπειρία που ισχυρίστηκε ότι έζησε το 1996 στο Αμπιλίν του Τέξας. Όπως περιέγραψε, ενώ καθόταν στο αμάξι του, γράφοντας μια επιταγή, δύο έφηβοι τον πλησίασαν, ζητώντας να τους πάει στο σινεμά, όμως η επίπεδη φωνή τους, η παράλογη ώρα της προβολής και κυρίως οι ολόμαυροι βολβοί των ματιών τους, τον έκαναν να βάλει όπισθεν και να απομακρυνθεί εσπευσμένα.

Πριν από εκείνη τη δημοσίευση δεν υπήρχε καμία απολύτως αναφορά στη λογοτεχνία, στον τύπο ή στα αστυνομικά αρχεία, για παρόμοια πλάσματα, επιβεβαιώνοντας ότι το περιστατικό αυτό αποτέλεσε το σημείο μηδέν.

Με τη ραγδαία εξάπλωση του διαδικτύου, η ιστορία του Μπέθελ λειτούργησε ως το ιδανικό υπόβαθρο για τη δημιουργία ψηφιακών ιστοριών τρόμου, που διαδόθηκαν από χρήστη σε χρήστη. Οι αναφορές πολλαπλασιάστηκαν παγκοσμίως, ενώ αναπτύχθηκαν διάφορες θεωρίες γύρω από την προέλευσή τους, με τη δημοφιλέστερη να υποστηρίζει ότι πρόκειται για σώματα καταληφθέντα από δαιμονικές οντότητες. Σε όλες τις διηγήσεις τα μοτίβα παραμένουν σταθερά, καθώς τα παιδιά φορούν ξεθωριασμένα ή εκτός εποχής ρούχα, μιλούν με ώριμη, μονοτονική φωνή και επαναλαμβάνουν τις ίδιες φράσεις. Το πιο σκοτεινό στοιχείο του μύθου θυμίζει τις παραδόσεις για τα βαμπίρ, αφού τα πλάσματα αυτά αδυνατούν να περάσουν την είσοδο ενός σπιτιού ή ενός αυτοκινήτου αν ο ιδιοκτήτης δεν τους δώσει ρητά την άδεια.

Η επιστημονική κοινότητα και οι ερευνητές που ασχολούνται με την αποδομή αστικών μύθων, κατατάσσουν το φαινόμενο στη σφαίρα της σύγχρονης λαογραφίας, εξηγώντας ότι ο τρόμος βασίζεται στην ανατροπή της αθωότητας. Το ανθρώπινο ένστικτο μας προτρέπει να προστατεύσουμε ένα ανήμπορο παιδί, όμως η εικόνα ενός προσώπου με ολόμαυρους βολβούς δημιουργεί μια έντονη αίσθηση του αφύσικου, καθώς το πλάσμα μοιάζει με άνθρωπο, αλλά στερείται βασικά ανατομικά χαρακτηριστικά.

Η τακτική αυτή, να χρησιμοποιείται η μορφή ενός παιδιού για να παρασυρθεί το θύμα, συναντάται ιστορικά στα «νεραϊδοπαρμένα» ή αλλαγμένα παιδιά της ιρλανδικής παράδοσης και στα κακόβουλα πνεύματα του νερού των αυτόχθονων της Αμερικής. Παρά την απουσία οποιασδήποτε αποδεικτικής φωτογραφίας, βίντεο ή επίσημης αναφοράς, η ιστορία αυτή παραμένει στοιχείο σκοτεινών ιστοριών.

Δείτε φωτογραφία ΕΔΩ

^{photo AI: pixabay}