Λιγότεροι από 7 μήνες έμειναν μέχρι τις βουλευτικές εκλογές, οι οποίες αναμένεται να διεξαχθούν την Άνοιξη του 2027.

Το εγχώριο πολιτικό θερμόμετρο ανεβαίνει στα ύψη και οι «μάχες» στα τηλεοπτικά παράθυρα είναι πλέον καθημερινές.

Σε αυτό το σχεδόν τοξικό πολιτικό κλίμα, οι πολίτες βιώνουν το δικό τους… deja vu, βλέποντας τα ίδια και τα ίδια άτομα να διεκδικούν την ψήφο τους.

Πάμε λοιπόν να δούμε τι συμβαίνει (ξανά) στην Ελλάδα λίγο πριν τις κάλπες:

–Μητσοτάκης: Βρίσκεται ήδη πάνω από 10 χρόνια στην αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας, διεκδικώντας μία τρίτη θητεία δίχως αυτή τη στιγμή να έχει αντίπαλο μέσα στο κόμμα

–Τσίπρας: Το περιβόητο «rebranding» μπορεί να απέτυχε, ωστόσο τρία χρόνια μετά την παραίτησή του από την αρχηγία του ΣΥΡΙΖΑ, επέστρεψε με την ίδια διεθνιστική-αριστερή ατζέντα. Όλα δείχνουν πως η χώρα θα ζήσει για ακόμα μία φορά την κόντρα «Μητσοτάκη-Τσίπρα» ή «ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ».

-Διαλυμένο ΠΑΣΟΚ: Ούτε εδώ αλλάζει πρακτικά τίποτα, αφού από το 2012 και μετά το ΠΑΣΟΚ περιφέρεται στη ζώνη του 10%, επενδύοντας στην… «Παπανδρεϊκή αίγλη» του αμαρτωλού παρελθόντος. Φυσικά ούτε σε αυτές τις εκλογές αναμένεται να κάνει την οποιαδήποτε έκπληξη.

–Σαμαράς: Από πρώην πρωθυπουργούς άλλο τίποτα αυτές οι εκλογές. Εκτός συγκλονιστικού απροόπτου ο Αντώνης Σαμαράς θα προχωρήσει και αυτός στη δημιουργία κόμματος επιστρέφοντας και αυτός στην ενεργό πολιτική για πρώτη φορά από το 2015. Ίδια πρόσωπα, ίδιες ρητορικές.

–Καμμένος: Μιας που μιλάμε για επιστροφές, ο πρώην Υπουργός Άμυνας και αρχηγός των ΑΝ.ΕΛ. έχει αφήσει πολλές φορές να εννοηθεί πως θα επιστρέψει στην ενεργό πολιτική. Μάλιστα σε νέα του συνέντευξη είπε πως εάν κατέβει ο Σαμαράς στις εκλογές θα δραστηριοποιηθεί και ο ίδιος.

–Κασιδιάρης: Αποφυλακίστηκε τον Σεπτέμβριο και ήδη γνωστοποίησε το κόμμα με το οποίο θα συμμετάσχει στις επόμενες εκλογές έχοντας μία κατά το δυνατόν «εθνικιστική ρητορική». Ακόμα και οι συστημικές δημοσκοπήσεις των δείχνουν να μπαίνει στη Βουλή με αυξητικές τάσεις.

-Κομματίδια και (απο)κόμματα διαμαρτυρίας: Τίποτα το καινούργιο και εδώ, όπου πολλά διαφορετικά κόμματα είτε αριστερά είτε «δεξιά», «τρέφονται» από τις συνθήκες και τη δικαιολογημένη αγανάκτηση του κόσμου. Πολλές φωνές, μεγάλη τοξικότητα, αλλά μηδέν σοβαρές προτάσεις διακυβέρνησης.

intime photo