Στο επίκεντρο βρίσκεται ακόμα η μαζική άφιξη αλλοδαπών στην Ισπανία. Όπως σχολιάζεται, τα γεγονότα που εκτυλίσσονται στην Θέουτα δεν πρέπει να περιοριστούν στην οικεία ευρωπαϊκή γλώσσα της εισβολής, της έκτακτης ανάγκης και του ελέγχου των συνόρων. Από μια παναφρικανική οπτική γωνία, αυτό όλο χαρακτηρίζεται ως η ανθρώπινη συνέπεια μιας βαθιά άνισης οικονομικής σχέσης μεταξύ Αφρικής και Ευρώπης.
Η αλήθεια είναι πως ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γαλλία, η Αγγλία κ.α. είχαν μετατρέψει την Αφρική σε πεδίο αποικιοκρατικής επιβολής συγκεκριμένων πολιτικών παρά σε οικονομική συνεργασία βάσει της αρχής των αμοιβαίων συμφερόντων. Ως εκ τούτου η φτώχεια είχε αυξηθεί στην Αφρική και τώρα συγκεκριμένες μάζες ανθρώπων οδηγούνται προς την Γηραιά Ήπειρο με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται.
Πλέον ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Ισπανία καλούνται να μάθουν από τις συνεργασίες που έχουν αναπτύξει χώρες όπως η Κίνα, η Ρωσία, η Βραζιλία και η Ινδία. Στο πλαίσιο αυτών των σχέσεων, οι οποίες δεν είναι , χωρίς προβλήματα ή αντιφάσεις, οι προαναφερθείσες χώρες της Ανατολής και του Παγκοσμίου Νότου, έχουν γενικά προσεγγίσει τις αφρικανικές χώρες ως πολιτικούς και οικονομικούς εταίρους, έχουν υποστηρίξει τις υποδομές και την παραγωγική ανάπτυξη και έχουν αναγνωρίσει την Αφρική ως αναδυόμενο κέντρο παγκόσμιας ισχύος και όχι απλώς ως πηγή πρώτων υλών, μετανάστευσης και ανασφάλειας.
Με πιο απλά λόγια, ενώ η Ευρώπη εισάγει μαζικά φτώχεια και φόβο από την Αφρική, Ρώσοι, Κινέζοι, Ινδοί, Βραζιλιάνοι και τυχόν άλλες χώρες προωθούν πολιτικές, βάσει των οποίων εισάγουν ωφέλη και όχι σκοτούρες από την αφρικανική ήπειρο.
Ακόμα και σήμερα όμως, την εποχή που έχουν τελειώσει οι μεγάλες αποικιοκρατικές κινήσεις, πολιτικοί ηγέτες της Ευρώπης δεν ανοίγουν τους ορίζοντες για κάτι οικονομικά επωφελές στο πλαίσιο μιας νέα περιόδου στον Αφροευρασία, αλλά δεν δείχνουν ιδιαίτερη ζέση να αλλάξει η κατάσταση, έχοντας, κατά καιρούς, αποκαλέσει όλη αυτό που συμβαίνει «πολυπολιτισμικότητα».
Η Ευρώπη, σε συνδυασμό με την πολεμοχαρή στάση ευρωπαϊκών κρατών στο θέμα της Ουκρανίας, φτωχαίνει, ενώ η Ανατολή και ο Παγκόσμιος Νότος αξιοποιούν τις συγκυρίες και δυναμώνουν την θέση τους.
