Το όραμά του δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα στη Γη, όμως Κινέζοι επιστήμονες πιστεύουν ότι αυτό ίσως να βρει εφαρμογή σε ένα πολύ διαφορετικό μέρος: τη Σελήνη.

Ερευνητές από το Harbin Institute of Technology προτείνουν ένα νέο σύστημα που θα μπορούσε να στέλνει ενέργεια σε σεληνιακά οχήματα μέσω ακτίνων λέιζερ, επιτρέποντάς τους να εξερευνούν περιοχές της Σελήνης όπου το ηλιακό φως δεν φτάνει ποτέ.

Το σχέδιο αφορά κυρίως τον Νότιο Πόλο της Σελήνης, μια περιοχή που θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική για τις μελλοντικές αποστολές. Εκεί, κάποιες κορυφές δέχονται σχεδόν συνεχές ηλιακό φως, ενώ κοντινοί κρατήρες βρίσκονται σε μόνιμο σκοτάδι και πιθανότατα περιέχουν πολύτιμο παγωμένο νερό.

Το πρόβλημα είναι ότι τα ρόβερ που θα εξερευνούν αυτούς τους σκοτεινούς κρατήρες δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν ηλιακά πάνελ, ενώ οι μπαταρίες τους μπορεί να μην επαρκούν για μεγάλες αποστολές.

Η λύση που προτείνουν οι επιστήμονες είναι ένα σύστημα μεταφοράς ενέργειας με λέιζερ. Σταθμοί τοποθετημένοι σε φωτισμένες περιοχές θα συλλέγουν ηλιακή ενέργεια και θα τη μετατρέπουν σε ακτίνες λέιζερ, οι οποίες θα στέλνουν ενέργεια στα σεληνιακά οχήματα. Εκεί ειδικοί δέκτες θα μετατρέπουν ξανά το φως σε ηλεκτρική ενέργεια.

Για να σχεδιάσουν το δίκτυο, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν δεδομένα από το Lunar Orbiter Laser Altimeter (LOLA) της NASA, ένα όργανο που χαρτογραφεί με ακρίβεια την επιφάνεια της Σελήνης. Με αυτά τα δεδομένα μελέτησαν την περιοχή γύρω από τον κρατήρα Shackleton, έναν από τους σημαντικότερους στόχους για μελλοντικές αποστολές.

Οι προσομοιώσεις έδειξαν ότι ένα τέτοιο δίκτυο θα μπορούσε να επιτρέψει στα ρόβερ να κινούνται σε μεγαλύτερες αποστάσεις χωρίς να χρειάζονται μεγάλες και βαριές μπαταρίες. Το σύστημα κατάφερε να μεταφέρει ενέργεια σε απόσταση περίπου 5 χιλιομέτρων, αρκετή για να υποστηρίξει τη λειτουργία οχημάτων μέσα στις μόνιμα σκοτεινές περιοχές.

Οι επιστήμονες εξετάζουν επίσης το ενδεχόμενο οι ίδιες ακτίνες λέιζερ να χρησιμοποιούνται όχι μόνο για ενέργεια, αλλά και για επικοινωνίες λέιζερ, επιτρέποντας ταυτόχρονα τη μεταφορά δεδομένων από τις σεληνιακές αποστολές.

Η πρόταση έρχεται σε μια περίοδο όπου η NASA με το πρόγραμμα Artemis και η Κίνα με τις αποστολές Chang’e επιδιώκουν μια πιο μόνιμη παρουσία στη Σελήνη, με τον Νότιο Πόλο να αποτελεί βασικό στόχο, λόγω του παγωμένου νερού και των ιδιαίτερων συνθηκών φωτισμού, όπως λένε.

Αν η τεχνολογία αυτή γίνει πραγματικότητα, η Σελήνη μπορεί να αποτελέσει το πρώτο μέρος όπου η ιδέα του Νίκολα Τέσλα για ασύρματη μεταφορά ενέργειας θα περάσει από τη θεωρία στην πράξη. Ίσως τελικά το μέλλον της ενέργειας χωρίς καλώδια να ξεκινήσει όχι στη Γη, αλλά στην επιφάνεια της Σελήνης.

^{photo: pixabay}