Ωστόσο η προπονητική του σταδιοδρομία ξεπέρασε κατά πολύ την πορεία του ως παίκτης. Ξεκίνησε (1981) και ολοκλήρωσε (μόλις απόψε) την καριέρα του στον πάγκο της εθνικής Ρουμανίας και ενδιάμεσα πέρασε από 11 ομάδες, σχεδόν παντού με επιτυχίες. Τις περισσότερες και μεγαλύτερες κατέγραψε ως προπονητής της Σαχτάρ Ντόνεστκ (2004-2016) με ένα κύπελλο UEFA (2009), 8 πρωταθλήματα και 6 κύπελλα Ουκρανίας. Κύπελλο και πρωτάθλημα στη Ουκρανία πήρε και με την Ντιναμό Κιέβου (2020-2023), ενώ στην Τουρκία πήρε με τη Μπεσίκτας το πρωτάθλημα (2003) και με τη Γαλατασαράι το πρωτάθλημα (2002) και το ευρωπαϊκό Super Cup (2000). Στην πατρίδα του, πήρε και τους δύο τίτλους τόσο με την Ντιναμό (1990 νταμπλ) όσο και με τη Ραπίντ Βουκουρεστίου (1999 πρωτάθλημα, 1998 κύπελλο).

Με την εθνική Ρουμανίας μπορεί να μην πέτυχε κάποια σημαντική διάκριση, όμως είναι αυτός που την οδήγησε για πρώτη φορά σε τελική φάση EURO (1984). Αλλά ακόμα πιο ιστορικό είναι το γεγονός ότι εκείνος έδωσε την πρώτη συμμετοχή στην εθνική στον Γκεόργκε Χάτζι σε ηλικία 18 ετών και του παρέδωσε το περιβραχιόνιο του αρχηγού στα 20, έχοντας διαγνώσει ότι προπονούσε τον κορυφαίο Ρουμάνο ποδοσφαιριστή όλων των εποχών.

Αν προσθέσουμε και την άνοδο της Μπρέσια στη Serie A το καλοκαίρι του ’92, ξεπερνούν τους 30 οι τίτλοι που κατέκτησε ο θρυλικός Λουτσέσκου, μετά από 35 χρόνια στους πάγκους και πάνω από 60 χρόνια στην πρώτη γραμμή του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.

ΑΠΕ-ΜΠΕ/photo: eurokinissi