«Στην αρχή τον αναγνώρισα από μια ουλή στο πόδι του και μερικά μαύρα στίγματα στην ίριδα του, αλλά γεννήθηκε ένας αδελφικός δεσμός», εξηγεί ο ψαράς. Υπάρχει σαφώς ενδιαφέρον: «Ναι, πού και πού του δίνω λίγη τσιπούρα ή άλλο ψάρι, αλλά αυτός περιφρονεί το λαβράκι», λέει ο Ντομένικο.

«Αλλά πάντα μου κάνει παρέα, ακόμα και όταν δεν πεινάει: αν του προσφέρω λίγο ψάρι και δεν το θέλει, το παίρνει με το ράμφος του και, με ευγνωμοσύνη, το βάζει στην καμπίνα του αλιευτικού μου σκάφους. Με έχει μάθει να αναγνωρίζω τις κραυγές του. Ο Πασκουάλε ζηλεύει πολύ: όταν δεν πήγα για ψάρεμα για ένα μήνα, αρχικά με υποδέχτηκε με καχυποψία, σχεδόν αγανάκτηση. Ήταν σαν να ήθελε να με ρωτήσει τι είχε συμβεί. Μετά το ξεπέρασε και είμαστε ξανά αχώριστοι.»

photo: pixabay