Η Ελλάδα έχει την ταχύτερη αποκλιμάκωση χρέους παγκοσμίως, με το δημόσιο χρέος να ακολουθεί σταθερά καθοδική πορεία, ενώ ο στόχος είναι να βρεθεί κάτω από το 120% του ΑΕΠ έως το 2029.
Η μείωση αυτή, αποτελεί προϋπόθεση οικονομικής σταθερότητας και εθνικής κυριαρχίας. Αυτό ανέφερε, μεταξύ άλλων, ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Κυριάκος Πιερρακάκης, σε ομιλία του στο Gala Dinner του 7ου Συνεδρίου του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδος, με θέμα «The World in Disruption».
Όπως είπε, επίσης ο υπουργός, αλλάζει το πλαίσιο στη δέουσα επιμέλεια λογιστών- νέοι ρόλοι για ΥΠΕΘΟΟ, ΑΑΔΕ και Οικονομικό Επιμελητήριο. Επισημαίνοντας ότι στο νομοσχέδιο που θα ψηφιστεί την επόμενη Τετάρτη, μια σειρά από διατάξεις αποτελούν προϊόν διαλόγου με τους κοινωνικούς και επαγγελματικούς φορείς, όπως η μείωση των προστίμων για εκπρόθεσμες μηδενικές δηλώσεις ΦΠΑ και η κατάργηση προστίμων για δηλώσεις με οφειλή έως 100 ευρώ.
Ενώ, για την κρίση στη Μέση Ανατολή, επανέλαβε ότι πρώτα απ’ όλα, χρειάζονται μέτρα στοχευμένα και αποτελεσματικά, που θα προστατεύουν τους πιο ευάλωτους πολίτες και τις πιο εκτεθειμένες επιχειρήσεις, χωρίς να ρισκάρουν νέες δημοσιονομικές ανισορροπίες.
Αναλυτικά, ο υπουργός είπε τα εξής:
«Είναι μεγάλη τιμή να βρίσκομαι σήμερα εδώ, όντως με πολλαπλές ιδιότητες όπως αναφέρατε, αλλά εγώ θα αναφέρω και άλλη μία ιδιότητα, αυτή του μέλους του Οικονομικού Επιμελητηρίου, η οποία είναι εξαιρετικά κρίσιμη για να μπορώ να παρακολουθώ ανάμεσα σε άλλα ανεξάρτητα από την τρέχουσα ιδιότητά μου και το τι κάνετε ως δραστηριότητα. Και νομίζω ότι είστε εξαιρετικά ενεργοί και ότι το σύνολο των δράσεων σας έχει παίξει καταλυτικό ρόλο στο να μπορούμε πράγματι να έχουμε ώσμωση, Πολιτεία και Επιμελητήριο, και να μεταβολίζουμε τις προτάσεις σας σε πράξεις- αυτό ακριβώς δηλαδή το οποίο προσπαθήσαμε να κάνουμε.
Το συνέδριό σας, είναι ένα διεθνές συνέδριο που δεν αφορά μόνο τους οικονομικούς δείκτες και τους αριθμούς, αλλά τις κοινωνίες, την ασφάλεια και τις προοπτικές των πολιτών. Και σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, η οικονομική πολιτική αποκτά πλέον βαθύτερο ρόλο.
Γιατί σήμερα δεν αρκεί μόνο η ανάπτυξη. Χρειάζεται ανθεκτικότητα απέναντι στις κρίσεις. Σταθερότητα μέσα στην αβεβαιότητα. Εμπιστοσύνη ότι οι κοινωνίες μας μπορούν να αισθάνονται ασφαλείς απέναντι στις πραγματικά πολύ μεγάλες αλλαγές οι οποίες συντελούνται γύρω μας.
Η διεθνής συγκυρία, η αλήθεια είναι, ότι είναι ίσως πιο σύνθετη από κάθε άλλη φορά τις τελευταίες δεκαετίες. Ξεκινάω με αυτό το οποίο κατά βάση συζητάμε, την κρίση στη Μέση Ανατολή και η αλήθεια είναι ότι οι προσδοκίες για μια γρήγορη αποκλιμάκωση της κρίσης δεν έχουν, μέχρι στιγμής, επιβεβαιωθεί. Και αυτή η κρίση λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής κινδύνων για την παγκόσμια οικονομία και, κατ’ επέκταση, για την Ευρώπη και την Ελλάδα. Τις τελευταίες ώρες γίνονται προσπάθειες και διαπραγματεύσεις για την αποκλιμάκωση της έντασης. Ευχόμαστε αυτή τη φορά να υπάρξει ουσιαστική πρόοδος και να ανοίξει ένας δρόμος μεγαλύτερης σταθερότητας και ειρήνης. Ωστόσο, η δική μας δουλειά, η δική μας αρμοδιότητα, είναι πάντοτε να είμαστε σε εγρήγορση και πάντοτε να παρακολουθούμε τα γεγονότα από κοντά.
Οι επιπτώσεις της κρίσης είναι ήδη ορατές. Οι ενεργειακές αγορές αντιδρούν με έντονη μεταβλητότητα. Το κόστος των θαλάσσιων μεταφορών αυξάνεται. Τα ασφάλιστρα κινδύνου εκτοξεύονται. Οι κρίσιμοι εμπορικοί διάδρομοι, προφανώς τα Στενά του Ορμούζ αλλά και όχι μόνο, από τη Διώρυγα του Σουέζ έως τη Μεσόγειο και φυσικά μέχρι τα Στενά του Ορμούζ, βρίσκονται υπό πίεση.
Αυτό πρακτικά σημαίνει μια άλλη καθημερινότητα: Με υψηλότερο κόστος ενέργειας, με ακριβότερα αγαθά, με καθυστερήσεις στην εφοδιαστική αλυσίδα, με μεγαλύτερη πίεση για νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Οι πολίτες αισθάνονται καθημερινά αυτή την πίεση, ειδικά οι πιο ευάλωτοι και βέβαια το ίδιο και οι επιχειρήσεις.
Σύμφωνα με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, μια αύξηση της τιμής του πετρελαίου κατά 10 δολάρια το βαρέλι μπορεί να περιορίσει την παγκόσμια ανάπτυξη κατά περίπου 0,2 ποσοστιαίες μονάδες. Μην σας ακούγεται μικρό, παρότι οικονομολόγοι. Δεν είναι. Και γι’ αυτό, η ευθύνη μας είναι να είμαστε προετοιμασμένοι ακόμη και για τα πιο δύσκολα σενάρια.
Σε αυτό το εύθραυστο περιβάλλον, ξεκινώ από την Ευρώπη, η ήπειρός μας καλείται να ισορροπήσει σε μια λεπτή γραμμή. Να στηρίξει τις κοινωνίες της και ταυτόχρονα να διατηρήσει τη δημοσιονομική σταθερότητα και την αξιοπιστία της. Η Ευρώπη σήμερα βρίσκεται σε ένα πάρα πολύ κρίσιμο σταυροδρόμι.
Έχει γεωπολιτική αστάθεια. Η εποχή της γεωπολιτικής αθωότητας, θα λέγαμε ότι έχει τελειώσει για την Ευρώπη, είτε μιλάμε για την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, είτε μιλάμε για τα ζητήματα τα οποία έχουν προκύψει συνολικά στις σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες, με την Κίνα, με τον διεθνές γεωπολιτικό παζλ το οποίο διαχειριζόμαστε, έχει να κάνει όμως και με την ενεργειακή αβεβαιότητα, με τον τεχνολογικό ανταγωνισμό και βέβαια με πιέσεις στην ανάπτυξη. Γι’ αυτό και η απάντηση της Ευρώπης δεν μπορεί να είναι ούτε διστακτική, ούτε και αποσπασματική.
Πρέπει να είναι στρατηγική, ενιαία και αποφασιστική. Καμία χώρα μόνη της δεν μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά κρίσεις τέτοιου μεγέθους. Χρειαζόμαστε κοινό ευρωπαϊκό σχεδιασμό και σίγουρα ταχύτερο συντονισμό. Πρώτα απ’ όλα, χρειαζόμαστε μέτρα στοχευμένα και αποτελεσματικά, που να προστατεύουν τους πιο ευάλωτους πολίτες και τις πιο εκτεθειμένες επιχειρήσεις, χωρίς να ρισκάρουν νέες δημοσιονομικές ανισορροπίες.
Αλλά όλα αυτά εν τέλει, είναι μόνο η αρχή. Γιατί η πραγματική πρόκληση είναι στρατηγική. Μέχρι σήμερα η κριτική που ακούμε στην Ευρώπη είναι ότι έχουμε περιοριστεί στη διαχείριση των κρίσεων. Η Ευρώπη δεν μπορεί να κάνει μόνο αυτό, πρέπει να διαμορφώσει το μέλλον της. Και αυτό σημαίνει, πρώτα απ’ όλα, ενεργειακή αυτονομία. Να μειώσει τις εξαρτήσεις της από ορυκτά καύσιμα και από τις ασταθείς γεωπολιτικές ζώνες. Να επενδύσει ακόμη πιο δυναμικά στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, στις ηλεκτρικές διασυνδέσεις και στα ευρωπαϊκά ενεργειακά δίκτυα. Αυτή είναι μια πολιτική ασφάλειας και οικονομικής ανθεκτικότητας.
Εδώ να αναφέρω ότι στην τελευταία συνεδρίαση του Eurogroup, που είχαμε πριν από λίγες ημέρες, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο μας παρουσίασε μια έρευνα που έχει κάνει μια αποτίμηση των μέτρων. Και αυτό το οποίο είδαμε σε αυτή την αποτίμηση ήταν ότι η ένταση αυτού που βιώνουμε οικονομικά είναι 12% μικρότερη από ό,τι θα ήταν λόγω των κινήσεων που έχουμε κάνει μετά το 2022. Δηλαδή, περαιτέρω διαφοροποίηση της ενέργειας και προφανώς περαιτέρω επενδύσεις στις ενεργειακές μας υποδομές. Φτάνουν όλα αυτά; Όχι. Πρέπει να κάνουμε και πολλά άλλα. Και αυτό το οποίο σίγουρα τονίζουμε όλοι σε ευρωπαϊκό επίπεδο, είναι το ό,τι κάνεις σε μια κρίση, έχει το εξής χαρακτηριστικό: μένει.
Τα αποτελέσματα των πολιτικών που ελήφθησαν τη δεκαετία του ’70, μετά τις δύο πετρελαϊκές κρίσεις, έμειναν μέχρι σήμερα. Ανακαλύψαμε για πρώτη φορά τη σοβιετική ενέργεια, τότε, το 40% της παγκόσμιας υποδομής στα πυρηνικά, της ευρωπαϊκής μάλλον υποδομής στα πυρηνικά χτίστηκε τότε, αυξήθηκε η εξερεύνηση στην Βόρεια Θάλασσα των πετρελαϊκών πόρων και δημιουργήθηκε η Διεθνής Επιτροπή Ενέργειας, International Energy Agency. Υπήρχαν θετικές και αρνητικές επιπτώσεις. Τα πράγματα που έγιναν τότε. Αλλά τα πράγματα που έγιναν τότε μας επηρέασαν, μας επηρεάζουν ουσιαστικά, στην πραγματικότητα μέχρι σήμερα. ‘Αρα, ό,τι κάνεις βραχυπρόθεσμα θα έρθει να σε επηρεάσει μακροπρόθεσμα. Και αυτό είναι κάτι που το γνωρίζουμε και σίγουρα οφείλουμε να το γνωρίζουμε και να το αντιλαμβανόμαστε περαιτέρω.
Χρειαζόμαστε επίσης στην Ευρώπη και στρατηγικά εργαλεία τόνωσης της ανταγωνιστικότητας, αυτό είναι και το πνεύμα των εκθέσεων Ντράγκι και Λέττα για τις οποίες συζητάμε που περιλαμβάνουν την ενίσχυση της ψηφιακής οικονομίας, τις επενδύσεις στην τεχνητή νοημοσύνη και τη στήριξη της καινοτομίας. Έχουμε πολλές δυνατότητες αλλά ο παγκόσμιος ανταγωνισμός δεν θα περιμένει για πολύ την Ευρώπη.
Και εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση της εποχής μας: Πρέπει να αποκτήσουμε ως ήπειρος το μέγεθος, την ταχύτητα και την αυτοπεποίθηση που απαιτεί η νέα διεθνής πραγματικότητα. Και αυτό σημαίνει: Μεγαλύτερες, πιο ισχυρές τράπεζες. Βαθύτερες και πιο λειτουργικές κεφαλαιαγορές.
Εδώ να πω ότι εμείς ως Ελλάδα έχουμε παίξει, θα μου επιτρέψετε να το πω, ηγετικό ρόλο σε αυτή την κίνηση, σε αυτή τη διαδικασία: Unicredit στην Alphabank, Euronext στο Χρηματιστήριο Αθηνών- πράγματα δηλαδή τα οποία σε άλλες χώρες ακόμη και σήμερα είναι ζητούμενα, και τα συζητάνε- εμείς τα κάναμε. Και τα κάναμε, την περασμένη χρονιά. Και αυτό δείχνει ότι αντιλαμβανόμαστε το εξής πάρα πολύ απλό – και το λέω ενώπιον και ελληνικών επιχειρήσεων- ευρωπαίους πρωταθλητές χρειαζόμαστε, όχι μόνο εθνικούς. Και αυτό δεν αφορά μόνο στην Ελλάδα και μια χώρα του μεγέθους της Ελλάδας, αφορά στη Γερμανία, στη Γαλλία, στην Ολλανδία, στην Ιταλία, στην Ισπανία και στις μεγαλύτερες χώρες, γιατί είναι ο μόνος τρόπος να μπορέσεις να ανταγωνιστείς διεθνώς .
Εδώ επιτρέψτε μου να πω και να αναφερθώ επίσης σε ένα διάγραμμα το οποίο έδειξα στους συναδέλφους μου στην τελευταία συνεδρία στην Eurogroup, το οποίο ήταν το μέσο μέγεθος των τραπεζών στην Ευρώπη. Και η σύγκρισή τους με τις αντίστοιχες της Αμερικής και της Κίνας είναι πολύ μικρότερες. Έχουμε λιγότερες συγχωνεύσεις και εξαγοράς μετά την μεγάλη κρίση του 2008- 2009 στην Ευρώπη και οι τεχνολογικές επενδύσεις των ευρωπαϊκών τραπεζών είναι πολύ μικρότερες από αυτές που κάνουν μια αμερικάνικη και μια κινέζικη τράπεζα.
Έτσι όπως πάει, όμως, και έτσι όπως κινείται η τεχνολογία, πώς θα μπορέσουν να ανταγωνιστούν παγκοσμίως; Γιατί οι καμπύλες αυτές, το ξέρετε καλά, της καινοτομίας, είναι εκθετικές. Εμείς, δυστυχώς, συνήθως, σκεφτόμαστε και δρούμε γραμμικά. Βλέπουμε τι είχε γίνει το τελευταίο δίμηνο και φανταζόμαστε ότι λίγο πολύ το επόμενο δίμηνο τα πράγματα θα πάνε αντιστοίχως. Δεν συμβαίνει έτσι. Και δεν συμβαίνει έτσι, ειδικά στην καινοτομία. Το καλό ποιο είναι με την Ευρώπη; Έχει ένα κοινό χαρακτηριστικό με μας, ως Ελλάδα.
Όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης έγινε πρωθυπουργός το 2019, η αλήθεια είναι ότι είχαμε πολλές ιστορικές εκκρεμότητες. Το καλό με τις πολλές ιστορικές εκκρεμότητες είναι ότι σου δίνουν την αναπτυξιακή ώθηση του προφανούς. Δηλαδή, έχεις πράγματα τα οποία ξέρεις ότι είναι σε συμπιεσμένο ελατήριο και αν τα κάνεις θα σου δώσουν μια αναπτυξιακή ώθηση, η οποία βρίσκεται εκεί και την οποία άλλες χώρες είχαν ήδη ανακαλύψει.
Σας παραπέμπω στην πολιτική για τα Μη Κρατικά Πανεπιστήμια ή γενικότερα για τη διεθνοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Καταλήξαμε να είμαστε μια χώρα η οποία στέλνει πάρα πολλούς φοιτητές στο εξωτερικό, αναντίστοιχα πολλούς με το μέγεθός της, χωρίς να λέω ότι αυτό είναι κάτι αρνητικό- και εγώ ίδιος έχω σπουδάσει, έχω κάνει ένα κομμάτι των σπουδών μου στο εξωτερικό- και πολλοί από εσάς, αλλά είναι άλλο πράγμα αυτό να είναι επιλογή και άλλο πράγμα αυτό να είναι ανάγκη, για πολλούς.
Λοιπόν, είναι εντυπωσιακό, ξέρετε, το πώς αυτό το πράγμα το οποίο μετά από τον νόμο που φέραμε- μόνο στην Κούβα δεν έχει λυθεί- σε όλες τις άλλες χώρες της πλανήτη, είχε λυθεί εδώ και δεκαετίες- ήταν debate, βέβαια, στο ελληνικό κοινοβούλιο, αυτό για κάποιο λόγο, το ‘24, ’25, το ίδιο debate, το οποίο είχε γενιά των γονιών μας και πιο πριν, λοιπόν, αυτό όμως, μας έκανε μια μελέτη Deloitte, για να αναφέρω, που έλεγε ότι η διεθνοποίηση της δημόσιας τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και η άρση του κρατικού μονοπωλίου μαζί ,θα σου δώσουν μια μονάδα στο ΑΕΠ. Και υπάρχουν πολλά τέτοια για την Ελλάδα. Αυτά που αξιοποιήσαμε, δηλαδή, εμείς τα τελευταία χρόνια. Λοιπόν, υπάρχουν τέτοια αναπτυξιακά μερίσματα του προφανούς και για την Ευρώπη.
Και το πιο προφανές είναι αυτό το οποίο περιγράφουμε με τον όρο Ένωση Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων, να το πω απλά: 10 τρισεκατομμύρια καταθέσεις είναι αυτή τη στιγμή πρακτικά ανενεργές στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα. Δεν κατευθύνονται στην οικονομία, δεν μετατρέπονται σε επενδύσεις, πολλές δε καταλήγουν στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η σύλληψη ποια είναι; Ότι αυτό πρέπει κάπως να το αλλάξουμε. Πώς το αλλάζεις; Το αλλάζεις με το να κεντρικοποιείς την Εποπτεία των κεφαλαιαγορών σου και να δημιουργείς μια πρακτική άρσης των εμποδίων. Γιατί; Για να μπορεί η Ευρώπη να χρηματοδοτεί τις δικές της επιχειρήσεις. Να κρατά το ταλέντο και την καινοτομία εντός των δικών της συνόρων.
‘Αρα, πρέπει να άρουμε όλα αυτά τα εσωτερικά εμπόδια τα οποία περιορίζουν την ανάπτυξη. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο επίσης τα υπολογίζει σαν να είναι δασμοί. Λέει μια έκθεση του ΔΝΤ στις υπηρεσίες οι 27 ευρωπαϊκές χώρες είναι σαν έχουν ένα δασμό 110% μεταξύ τους. Αντιστοίχως, στη μεταποίηση το αντίστοιχο νούμερο είναι 44%. Αυτό από μόνο του τι δείχνει; Ότι ενώ εμείς συζητούσαμε για δασμούς με τις Ηνωμένες Πολιτείες, δεν είχαμε λύσει τους δικούς μας αόρατους εσωτερικούς δεσμούς και άρα έχουμε ένα προφανές αναπτυξιακό δυναμικό το οποίο κάθεται εκεί έτοιμο για να απελευθερωθεί. Μειώνοντας τον κανονιστικό κατακερματισμό, ενισχύοντας τη διασυνοριακή χρηματοδότηση, και διευκολύνοντας την κινητικότητα κεφαλαίων και επενδύσεων. Όλα αυτά είναι εμπόδια στην ίδια την ευρωπαϊκή προοπτική.
Υπάρχει άλλο ένα βήμα, επίσης, το οποίο η Ευρώπη πρέπει να κάνει άμεσα και αυτό είναι το ψηφιακό ευρώ. Σε έναν κόσμο όπου το χρήμα ψηφιοποιείται και οι τεχνολογικές ισορροπίες αλλάζουν ραγδαία, πρέπει να διασφαλίσουμε τη νομισματική μας κυριαρχία και τη στρατηγική μας αυτονομία. Και το ψηφιακό ευρώ βασικά θα είναι το θεμέλιο για μια νέα εποχή οικονομικής εμπιστοσύνης ειδικά ενώ η κυβέρνηση των ΗΠΑ και γενικά οι ΗΠΑ έχουν αποφασίσει να μην δημιουργήσουν ψηφιακό δολάριο. Αυτή είναι μια απόφαση που την έχει λάβει η Κίνα, αντίστοιχα για το νόμισμά της, αλλά οι ΗΠΑ θα δράσουν μόνο από την ιδιωτική καινοτομία στο χρηματοπιστωτικό τους σύστημα. ‘Αρα εδώ έχουμε μια στρατηγική ευκαιρία για την Ευρώπη, μέσα στα επόμενα χρόνια, ελπίζουμε κοντινά.
Και εκεί είναι που θα κριθεί ο ρόλος μας στη νέα παγκόσμια πραγματικότητα. Αν θα αποκτήσει τη δύναμη να ηγείται και να επηρεάζει τις διεθνείς εξελίξεις ή αν θα ακολουθεί παθητικά αποφάσεις τρίτων. Η απάντηση οφείλει να είναι αυτονόητη.
Κυρίες και κύριοι,
Σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα έχει αλλάξει ρόλο. Από χώρα που κάποτε βρισκόταν στο επίκεντρο της κρίσης, θεωρούμαστε υπόδειγμα ανάκαμψης και ανθεκτικότητας. Η ελληνική οικονομία , ακόμη και σε τόσο δύσκολους καιρούς, αναπτύσσεται με ρυθμό κοντά στο 2%- ο ρυθμός αυτός κρατείστε ότι είναι σχεδόν διπλάσιος από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Οι επενδύσεις αυξάνονται να αναφέρω τις επενδύσεις και τις εξαγωγές, με ποιο σκεπτικό; Αυτά είναι τα δύο χαρακτηριστικά του μοντέλου που απέτυχε και μας έβαλε στην κρίση. Όταν αναλάβαμε τη διακυβέρνηση της χώρας το 2019, οι επενδύσεις ήταν στο 11% του ΑΕΠ με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο να είναι στο 21%. Τώρα, πολύ σύντομα, οι επενδύσεις θα βρεθούν πάνω από 17%, κοντά στο 18%. Έχουμε ακόμη δρόμο να διανύσουμε. Το ίδιο συμβαίνει και με τις εξαγωγές, από όταν μπήκαμε σε καθεστώς χρεοκοπίας, ουσιαστικά, ήταν κάπου στο 20%. Τώρα είναι στο 42%. Ο ευρωπαϊκός μέσος όρος, επίσης, είναι 51%. ‘Αρα, και εκεί υπάρχουν βήματα να γίνουν, αλλά είμαστε στη σωστή διαδρομή.
Και βέβαια, η ανεργία έχει μειωθεί κοντά στο 8% και οδεύει σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα ενώ στην κορύφωση της οικονομικής κρίσης ήταν στο 27%.
Λίγα λόγια τώρα για το δημόσιο χρέος, γιατί είναι κομμάτι, είναι εδώ και ο κύριος Τσάκωνας, που με παρακολουθεί με ενδιαφέρον, έχω χαρακτηρίσει τον ΟΔΔΗΧ και τη δουλειά του κύριου Τσάκωνα προσωπικά, ότι είναι οι «σιωπηλοί ήρωες της ελληνικής κρίσης», υπόδειγμα δημοσίων λειτουργών και ο ίδιος προσωπικά- δεν του αρέσει να το λέω από μικροφώνου, γι’ αυτό το λόγο το κάνω με πολύ μεγάλη χαρά. Έχουν κάνει σπουδαία δουλειά και αξίζουν το χειροκρότημά μας πραγματικά.
Γιατί το αναφέρω αυτό; Γιατί έχουμε την πιο ταχεία αποκλιμάκωση χρέους στον κόσμο. Κομμάτι, φυσικά, αυτής της δουλειάς είναι η οικονομική πολιτική, κομμάτι, όμως, είναι και η δουλειά που κάνει ο ΟΔΔΗΧ και τα στελέχη του. Και το δημόσιο χρέος ακολουθεί σταθερά καθοδική πορεία, ο στόχος είναι να είναι κάτω από το 120% του ΑΕΠ, έως το 2029. Κυρίες και κύριοι, αυτή είναι προϋπόθεση οικονομικής σταθερότητας και εθνικής κυριαρχίας. Τόσο απλά.
Γιατί όσο μειώνεται το χρέος, τόσο ενισχύεται η δυνατότητα της χώρας να αποφασίζει με μεγαλύτερη ελευθερία για το μέλλον της, χωρίς εξαρτήσεις και χωρίς να μεταφέρει τα βάρη στις επόμενες γενιές. Ταυτόχρονα, μειώνεται το κόστος εξυπηρέτησής του, το οποίο είναι επίσης πολύ σημαντικό, δημιουργείται περισσότερος δημοσιονομικός χώρος για την κοινωνία, τις επενδύσεις και την ανάπτυξη.
Ένα χαρακτηριστικό θα πω ότι μόνο από τις πρόωρες αποπληρωμές δανείων που έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα, η χώρα εξοικονομεί περίπου 200 εκατομμύρια ευρώ ετησίως σε τόκους. Αυτοί οι πόροι που μπορούν να στηρίξουν τα εισοδήματα και να ενισχύσουν περαιτέρω την αναπτυξιακή δυναμική και νομίζω ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό – και επιτρέψτε μου να το επαναλάβω αυτό γιατί το λέω συχνά – να θεμελιωθεί η πεποίθηση μιας γενιάς ότι δεν θα περάσει ξανά τον λογαριασμό στην επόμενη, όπως τον παρέλαβε η ίδια».
Με πληροφορίες από ΑΠΕΜΠΕ – ΦΩΤΟ:eurokinissi
