Η Rebecca Sharrock είναι ένας από τους λίγους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο με εξαιρετικά ανώτερη αυτοβιογραφική μνήμη. Αλλά το να θυμάται κάποιος μικρές λεπτομέρειες της ζωής του έχει τα μειονεκτήματά του.

Σε αντίθεση με τους περισσότερους, η Sharrock μπορεί να θυμηθεί τι συνέβη συγκεκριμένες ημέρες πριν από πέντε, 10, 15 χρόνια…

Τι μέρα ήταν στις 21 Ιουλίου 2007; Ήταν Σάββατο, απαντά η Sharrock. Φανατική φαν του Χάρι Πότερ, η Σάροκ θυμάται τον πατριό της να πηγαίνει στα μαγαζιά εκείνη την ημέρα για να αγοράσει το βιβλίο «Ο Χάρι Πότερ οι Κλήροι του Θανάτου».

Απαντώντας στον guardian. com, η Σάροκ θυμάται π.χ. τι έγινε στις 22 Οκτωβρίου 2003.

Εκείνη την ημέρα, ο Τζορτζ Μπους Τζούνιορ έφτασε στην Αυστραλία για την πρώτη του προεδρική επίσκεψη και η Sharrock θυμάται τη μητέρα της να παρακολουθεί τις ειδήσεις. «Αν και δεν σήμαινε τίποτα για μένα, αυτή η ανάμνηση φέρνει πίσω εκείνη ολόκληρη την ημέρα», λέει.

Η Sharrock, που ζει στο Μπρίσμπεϊν, δεν συνειδητοποίησε ότι υπήρχε κάτι ασυνήθιστο στη μνήμη της, μέχρι που – στις 23 Ιανουαρίου 2011 – οι γονείς της της έδειξαν μια τηλεοπτική είδηση ​​για άτομα με εξαιρετική ικανότητα να ανακαλούν γεγονότα από τη ζωή τους.

Το ρεπορτάζ παρουσίαζε τον καθηγητή Craig Stark, έναν ερευνητή νευροβιολογίας και συμπεριφοράς στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια. Το εργαστήριο του Stark μελετά μια κατάσταση που ονομάζεται εξαιρετικά ανώτερη αυτοβιογραφική μνήμη (HSAM), επίσης γνωστή ως υπερθυμησία.

Η Σάροκ είναι μία από τους περίπου 60 γνωστούς ανθρώπους στον κόσμο με HSAM.

Τα άτομα με HSAM θυμούνται τόσο προσωπικά όσο και δημόσια γεγονότα, καθώς και τις ακριβείς ημέρες και ημερομηνίες κατά τις οποίες συνέβησαν.

«Δεν θυμούνται τα πάντα», έλεγε ο Stark. Τα άτομα με HSAM ξεχνούν πράγματα – αλλά σε σύγκριση με άτομα με συνηθισμένη μνήμη, θυμούνται πάρα πολλά.

Η εξαιρετικά ανώτερη αυτοβιογραφική μνήμη (HSAM)

Η εξαιρετική τους ικανότητα να ανακαλούν εμπειρίες που έχουν βιώσει προκύπτει από έναν τύπο μνήμης που είναι γνωστός ως επεισοδιακή μνήμη. Τα άτομα με HSAM, ωστόσο, δεν έχουν καλύτερη απόδοση σε τυπικές εργαστηριακές δοκιμές μνήμης, όπως εργασίες απομνημόνευσης περιληπτικής χρήσης.

Το HSAM αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά ως πάθηση το 2006.

«Όποτε βλέπω ή ακούω κάτι που έχει γίνει, επιστρέφω αυτόματα σε εκείνη την ημέρα και θυμάμαι πού ήμουν, τι έκανα, ποια μέρα έπεσε», ανέφεραν τα άτομα με HSAM στο ρεπορτάζ. «Οι περισσότεροι το λένε δώρο, αλλά εγώ το αποκαλώ βάρος. Περνάω όλη μου τη ζωή στο κεφάλι μου κάθε μέρα και με τρελαίνει!!!»

Τα άτομα με HSAM βαθμολογούνται επίσης υψηλά στην κλίμακα για ιδεοψυχαναγκαστικά χαρακτηριστικά.

Πολλοί άνθρωποι με HSAM περιγράφουν μια παρόμοια τάση να επισκέπτονται ξανά τις ημέρες και να δοκιμάζουν την ανάκληση γεγονότων, λέει ο Stark.

Μερικοί δομούν τις μέρες τους χρησιμοποιώντας ημερολόγια, επειδή είναι σε θέση να θυμούνται την εμπειρία της επισήμανσης μιας συγκεκριμένης ημερομηνίας. «Θα συνεχίσω να έχω ένα ημερολόγιο στο δωμάτιό μου μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής μου», λέει η Sharrock.

«Ένα από τα πράγματα που δεν γνωρίζουμε πραγματικά για αυτούς τους ανθρώπους είναι κατά πόσο πρόκειται για ένα εγγενές βιολογικό πράγμα που κάνει τη μνήμη τους καλύτερη», λέει ο Stark.

Το εργαστήριό του εξέτασε τους εγκεφάλους ατόμων με HSAM, αλλά δεν βρήκε σημαντικές διαφορές στις δομές που είναι σημαντικές για τη μνήμη, όπως ο ιππόκαμπος και η αμυγδαλή.

«Βρήκαμε κάποια πράγματα όσον αφορά τη μορφολογία και τη λειτουργική αγωγιμότητα του εγκεφάλου που στην πραγματικότητα ήταν πιο συνεπή με την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή από οτιδήποτε άλλο», λέει ο Stark, προσθέτοντας ότι τα άτομα με HSAM έχουν επίσης υψηλή βαθμολογία στην κλίμακα για τις εμμονές.

Αν και το HSAM μπορεί να είναι χρήσιμο, έχει επίσης τα μειονεκτήματά του. «Πρέπει να έχω θόρυβο και φως για να κοιμηθώ», λέει η Sharrock. «Αν όλα είναι ήσυχα, οι αναμνήσεις απλώς αναβοσβήνουν στο μυαλό μου και αυτό με κρατάει ξύπνια».

Για την Sharrock, η οποία έχει επίσης ΙΨΔ, άγχος και αυτισμό, είναι δύσκολη η αντιμετώπιση των κακών αναμνήσεων. «Αν θυμάμαι κάτι αρνητικό, τα συναισθήματά μου από αυτήν την εμπειρία θα επανέλθουν», λέει.

«Μερικές φορές οι άνθρωποι θα πουν ότι απλά εσκεμμένα δεν τα αφήνω να φύγουν, και είναι σαν να μένω στα αρνητικά της ζωής μου.

Είναι απαίσιο να είσαι ιατρική εξαίρεση γιατί πολύ λίγοι άνθρωποι καταλαβαίνουν τι περνάς και απλά δεν υπάρχουν πολλές θεραπείες σχεδιασμένες γι αυτό».

(healthstories. gr / photo: pixabay)