Η μελέτη περιελάμβανε 60 υπέρβαρους και παχύσαρκους ενήλικες που συμμετείχαν σε ένα πρόγραμμα απώλειας βάρους διάρκειας 18 μηνών. Το πρόγραμμα συνδύαζε διατροφή περιορισμένων θερμίδων, συμπεριφορική στήριξη σε επίπεδο ομάδας και εξάμηνη άσκηση με επίβλεψη. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι συμμετέχοντες ασκούνταν έως και 300 λεπτά εβδομαδιαίως με προγράμματα μέτριας έντασης.

Μετά την υπό επίβλεψη άσκηση, οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να συνεχίσουν να γυμνάζονται μόνοι τους στο ίδιο επίπεδο.

Κατά την έναρξη της μελέτης, το 33% των συμμετεχόντων είχε πολύ κακή φυσική κατάσταση και οι υπόλοιποι είχαν λιγότερο κακή ή καλή φυσική κατάσταση, με τον Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ) να είναι υψηλότερος στα άτομα της πρώτης κατηγορίας.

Στους έξι και 12 μήνες της μελέτης, οι ομάδες δεν παρουσίαζαν διαφορά στην απώλεια βάρους. Μετά τους 18 μήνες, ωστόσο, όσοι βρίσκονταν σε χειρότερη φυσική κατάσταση είχαν χάσει περίπου το μισό βάρος, δηλαδή κατά μέσο όρο 4,5 κιλά, σε σύγκριση με την απώλεια 8 κιλών στα άτομα με λιγότερο κακή ή καλή φυσική κατάσταση.

Παρόλο που όλοι οι συμμετέχοντες αύξησαν όσο μπορούσαν τη μέτρια προς έντονη άσκησή τους, αυτοί που βρίσκονταν στη χειρότερη φυσική κατάσταση δεν μπόρεσαν να κάνουν το ίδιο, φτάνοντας τα 24 λεπτά ανά ημέρα κατά μέσο όρο, συγκριτικά με τα 42 λεπτά ημερησίως των υπολοίπων.

Η Δρ. Zaman τόνισε ότι μπορεί να υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που επηρέασαν τα αποτελέσματα, γι’αυτό και «οι μελλοντικές μελέτες είναι απαραίτητες για να αξιολογήσουν αν η παροχή πρόσθετης στήριξης στην άσκηση ή η αποκλειστική συγκέντρωση στη βελτίωση της φυσικής κατάστασης των ενηλίκων με χαμηλά επίπεδα φυσικής κατάστασης θα βελτίωνε την απώλεια βάρους».

(ygeiamou – φωτο:pexels)