Την άνοιξη του 1955, η Έμμα Γκέιτγουντ έφυγε αθόρυβα από το σπίτι της στο Οχάιο και είπε στην οικογένειά της ότι «πήγαινε για έναν περίπατο». Στην πραγματικότητα, αυτός ο περίπατος έμελλε να γίνει ένας από τους πιο αξιοσημείωτους στην ιστορία.
Σε ηλικία 67 ετών, μητέρα 11 παιδιών και γιαγιά 23 εγγονιών, ξεκίνησε μόνη της να διασχίσει ολόκληρο το Μονοπάτι των Απαλαχίων, ένα απαιτητικό και επικίνδυνο μονοπάτι άγριας φύσης μήκους άνω των 3.500 χιλιομέτρων, που εκτείνεται από την Τζόρτζια έως το Μέιν και το οποίο εκείνη την εποχή, καμία γυναίκα δεν είχε διασχίσει μόνη της. Πολλοί αμφέβαλλαν αν κάποιος της ηλικίας της θα μπορούσε έστω να κάνει το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής, ειδικά μία γυναίκα όπως η Γκέιτγουντ, η οποία δεν έμοιαζε με επαγγελματία εξερευνήτρια που θα έσπαγε ρεκόρ. Δεν είχε σκηνή, υπνόσακο, πυξίδα ή εξειδικευμένο ορειβατικό εξοπλισμό. Τα μόνα της εφόδια ήταν ένας αυτοσχέδιος σάκος από τζιν ύφασμα, μια κουβέρτα, μια πλαστική κουρτίνα μπάνιου και ένα ζευγάρι απλά αθλητικά παπούτσια, κι όμως, συνέχισε να περπατά.
Μέρα με τη μέρα διέσχιζε βουνά, δάση, ποτάμια και μερικά από τα πιο δύσβατα εδάφη των ανατολικών Ηνωμένων Πολιτειών. Αντιμετώπισε καταιγίδες, εξάντληση, φουσκάλες, κροταλίες και τη μοναξιά της διαδρομής. Σε όλο το ταξίδι βασίστηκε στην αποφασιστικότητά της, στην κοινή λογική και στην καλοσύνη των ανθρώπων που συναντούσε στον δρόμο. Αυτό που έκανε το κατόρθωμά της ακόμη πιο εντυπωσιακό ήταν το παρελθόν της. Η Γκέιτγουντ είχε επιβιώσει από δεκαετίες ενδοοικογενειακής βίας και σκληρών δυσκολιών, προτού τελικά εγκαταλείψει τον σύζυγό της. Για εκείνη, το Μονοπάτι των Απαλαχίων δεν ήταν απλώς μια σωματική πρόκληση, αλλά μια δήλωση ελευθερίας και ανεξαρτησίας.
Ύστερα από 146 ημέρες πεζοπορίας, έφτασε στο όρος Katahdin του Μέιν στις 25 Σεπτεμβρίου 1955, και έγινε η πρώτη γυναίκα που διέσχισε μόνη της ολόκληρο το Μονοπάτι των Απαλαχίων. Ήταν επίσης, εκείνη την εποχή, ο γηραιότερος άνθρωπος που είχε ολοκληρώσει τη συγκεκριμένη διαδρομή.
Το επίτευγμά της έγινε πρωτοσέλιδο σε εθνικό επίπεδο. Οι εφημερίδες της έδωσαν το προσωνύμιο «Grandma Gatewood» (Γιαγιά Γκέιτγουντ) και η ιστορία της ενέπνευσε χιλιάδες ανθρώπους να ασχοληθούν με την πεζοπορία. Πολλοί ιστορικοί θεωρούν ότι η δημοτικότητά της συνέβαλε σημαντικά στο να στραφεί η προσοχή του κοινού στο εν λόγω Μονοπάτι, το οποίο τη δεκαετία του 1950 ήταν σε αρκετά σημεία κακοσυντηρημένο.
Υπήρχε όμως και συνέχεια, καθώς το 1957 διέσχισε ξανά ολόκληρο το μονοπάτι, ενώ αργότερα το ολοκλήρωσε και για τρίτη φορά, σε επιμέρους διαδρομές. Σήμερα, σχεδόν κάθε πεζοπόρος μεγάλων αποστάσεων διαθέτει εξοπλισμό που θα φάνταζε επιστημονική φαντασία στην εποχή τηςm ωστόσο, λίγες ιστορίες μπορούν να συγκριθούν με το πείσμα και την ψυχική δύναμη που επέδειξε η Έμμα Γκέιτγουντ.
photo: pixabay
