«Είμαι στο δωμάτιό μου και δεν μπορώ να πάω πουθενά. Το παράθυρό μου είναι ερμητικά κλειστό και δεν μπορώ να το ανοίξω ούτε στα πέντε εκατοστά. Υπάρχουν παντού φρουροί, ακόμη και κάτω από το παράθυρό μου, κάτι που το βρίσκω αρκετά αστείο. Ίσως νόμιζαν ότι θα πηδήξω και θα αρχίσω να τρέχω για να ξεφύγω.

Το φαγητό μου μού το φέρνουν και υπάρχει φρουρός και στον διάδρομο. Πρέπει να δίνεις αναφορά για τα πάντα. Αισθάνομαι λίγο σαν να είμαι στη φυλακή.

Όλο αυτό μου βγάζει λίγο ταινία δράσης και δεν είναι καθόλου ευχάριστο. Δεν καταλαβαίνω γιατί ήρθαν σε μένα μετά από μια βδομάδα και μου είπαν, “κοίτα, οι κανόνες που ίσχυαν δεν ισχύουν πλέον”. Θα ήθελα να μας αφήσουν να παίξουμε, και εμένα και τον Τζόκοβιτς. Είμαστε αθλητές και ήρθαμε εδώ για να παίξουμε τένις, όχι για να πάρουμε μέρος σε παρασκηνιακές διαμάχες».