«Είδα ένα μέρος του αγώνα, από το 15ο χιλιόμετρο μέχρι τον τερματισμό. Το υπόλοιπο το είδα σταδιακά από την κουζίνα. Αυτό που δεν είδα ήταν όταν ανέβηκε στο βάθρο να ακούσει τον εθνικό ύμνο, να κλάψω μαζί της. Αυτό δεν μπόρεσα να το ζήσω. Ηταν ανοιχτή τη τηλεόραση στην αίθουσα του μαγαζιού, είχε μαζευτεί όλη η γειτονιά. Τους άκουγα, αλλά η δουλειά είναι δουλειά. Ημασταν πάνω από 100 άτομα εδώ», είπε αρχικά η κυρία Παναγιώτα.

«Οπως όλοι οι αθλητές περνάνε δυσκολίες και δεν έχουν βοήθεια από πουθενά, έτσι και η Αντιγόνη. Με μια δυσκολία παραπάνω γιατί έπρεπε να δουλεύει συγχρόνως. Είναι οικογενειακή η επιχείρησή μας και η Αντιγόνη είναι σημαντικός στέλεχος αυτής. Επρεπε να δουλεύει, να προπονείται, να παρακολουθεί αγώνες, να πηγαίνει στους αγώνες… Δυσκολεύτηκε πάρα πολύ. Με βροχές, με νύχτες… Να κάνει προπονήσεις τη νύχτα… Εφευγε από το μαγαζί στις 2 τα ξημερώματα και στις 7 ξυπνούσε για να πάει να κάνει προπόνηση. Αλλά δικαιώθηκε».

Πώς άντεχε αυτό το πρόγραμμα η Αντιγόνη;

«Το αγαπούσε. Δεν σήκωνε κουβέντα. Της έλεγα, «βρε Αντιγονάκι, έξω ρίχνει βροχή, πού θα πας να κάνεις προπόνηση;» «Τη δουλειά σου μαμά, αυτή είναι δική μου δουλειά», μου έλεγε».

Τι ανησυχούσε τη μητέρα της πιο πολύ;

«Να μην καταρρεύσει».

Μίλησε μαζί της χθες, μετά τον αγώνα;

«Φυσικά. Τη μάλωσα λίγο (σ.σ.: γέλια). Με έβαλε σε μια διαδικασία… Ηρθαν όλοι οι δημοσιογράφοι χθες Σάββατο στο μαγαζί, που είχε πολύ κόσμο κι έπρεπε να ανταποκριθώ σε όλο αυτό».

_{imerisia/ eurokinissi}