Ο ESA φιλοδοξεί να είναι ο πρώτος που θα αναπτύξει τέτοια υποδομή στη Σελήνη, όπου πολλές χώρες αλλά και εταιρείες σχεδιάζουν να αποκτήσουν πιο μόνιμη παρουσία τα επόμενα χρόνια. Η αρχή για τον ESA θα γίνει με την εκτόξευση του -ήδη υπό κατασκευή- δορυφόρου Lunar Pathfinder το 2024 που θα μελετήσει τις καλύτερες δυνατές τροχιές για τους μελλοντικούς δορυφόρους.

Όπως δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου ο διευθυντής πλοήγησης του ESA, Πάουλ Βερχόεφ, η ύπαρξη ενός μόνιμου δικτύου επικοινωνιών στο φεγγάρι σημαίνει ότι τα διαστημικά σκάφη δεν θα χρειάζεται να μεταφέρουν δικά τους τέτοια συστήματα. Στην πορεία το ίδιο δίκτυο θα παρέχει, πέρα από τηλεπικοινωνίες, υπηρεσίες πλοήγησης τύπου GPS (sat-nav) και εντοπισμού θέσης πάνω στο φεγγάρι με ακρίβεια της τάξης των 30 έως 100 μέτρων.

Αρχικά το δίκτυο θα αποτελείται από τρεις έως τέσσερις σεληνιακούς δορυφόρους, αριθμός που θα αυξηθεί αργότερα, εάν κριθεί αναγκαίο. Ένα τέτοιο δίκτυο, μεταξύ άλλων, θα βοηθήσει τις αποστολές στη «σκοτεινή» πλευρά του φεγγαριού, όπου η επικοινωνία με τη Γη είναι πολύ πιο δύσκολη.

Οι σεληνιακές βάσεις και τα ρομποτικά ρόβερ οπουδήποτε πάνω στο φεγγάρι θα μπορούν να αξιοποιήσουν το νέο δίκτυο. Έτσι, μπορεί να καταστεί εφικτός και ο τηλεχειρισμός των ρόβερ, αλλά και άλλου εξοπλισμού (π.χ. τηλεσκοπίων), απευθείας από τη Γη. Και όπως δήλωσε η διευθύντρια τηλεπικοινωνιών του ESA, Ελοντί Βιό, «ποιος ξέρει, μπορεί να κάνουμε και Skype με τη Σελήνη».

Ο ESA συνεργάζεται με την Αμερικανική Διαστημική Υπηρεσία (NASA) για την υλοποίηση του προγράμματος «Άρτεμις» (διαδόχου του ιστορικού προγράμματος «Απόλλων») που έχει θέσει ως στόχο την επιστροφή των ανθρώπων στη Σελήνη το 2024. Μεταξύ άλλων, ο ESA αναπτύσσει τη μονάδα επικοινωνιών Esprit για τη μελλοντική επανδρωμένη τροχιακή σεληνιακή βάση Gateway.