Κι όμως, σήμερα αποτελεί πραγματικότητα. Καθώς η λεγόμενη τεχνητή νοημοσύνη αποκτά ολοένα και μεγαλύτερο ρόλο στην καθημερινότητά μας, οι εταιρείες συνειδητοποιούν ότι τα πιο δύσκολα προβλήματα δεν είναι πλέον τεχνικά, αλλά ανθρώπινα.

Ένα σύστημα AI μπορεί να απαντήσει σε μια ερώτηση μέσα σε δευτερόλεπτα. Πώς όμως αποφασίζει ποια είναι η πιο σωστή απάντηση; Πώς αποφεύγει τις προκαταλήψεις; Πώς ξεχωρίζει το ηθικά αποδεκτό από το επικίνδυνο; Και ποιος ορίζει τελικά αυτά τα όρια; Αυτά είναι ερωτήματα που η φιλοσοφία προσπαθεί να απαντήσει εδώ και περισσότερα από 2.000 χρόνια.

Γι’ αυτό εταιρείες που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της λεγόμενης τεχνητής νοημοσύνης δημιουργούν ομάδες, στις οποίες δεν συμμετέχουν μόνο μηχανικοί λογισμικού, αλλά και φιλόσοφοι, γλωσσολόγοι, ψυχολόγοι και ειδικοί στην ηθική. Ο ρόλος των φιλοσόφων δεν είναι να γράφουν κώδικα. Είναι να βοηθούν τις ομάδες να εξετάζουν δύσκολα διλήμματα, πότε μια απάντηση μπορεί να θεωρηθεί άδικη, πώς μπορεί να μειωθεί η μεροληψία των μοντέλων, πώς προστατεύεται η ιδιωτικότητα των χρηστών και ποιες αποφάσεις δεν θα έπρεπε ποτέ να αναλαμβάνει μια μηχανή.

Με άλλα λόγια, βοηθούν στο να σχεδιάζεται η ΑΙ με τρόπο που να εξυπηρετεί τον άνθρωπο και όχι το αντίστροφο.
Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι δεξιότητες όπως η κριτική σκέψη, η ανάλυση επιχειρημάτων και η ικανότητα να εξετάζεις ένα πρόβλημα από πολλές διαφορετικές οπτικές θεωρούνται πλέον εξίσου πολύτιμες με τις γνώσεις προγραμματισμού σε ορισμένους τομείς της ανάπτυξης AI.

Η εικόνα του μέλλοντος λοιπόν δεν είναι μια ομάδα γεμάτη μόνο προγραμματιστές μπροστά σε οθόνες. Είναι μια ομάδα όπου ένας μηχανικός, ένας ψυχολόγος, ένας νομικός και ένας φιλόσοφος συζητούν μαζί, για το πώς πρέπει να «συμπεριφέρεται» ένα μοντέλο ΑΙ όταν θα χρησιμοποιηθεί από εκατομμύρια ανθρώπους.

^{photo: pixabay}