Περίπου 400 λαξευμένοι σε βράχους σχηματισμοί, τα λεγόμενα magaibutsu, συνθέτουν ένα απόκοσμο τοπίο πνευματικότητας, με 61 από αυτούς να συγκεντρώνονται στο Ουσούκι και να φέρουν πλέον την ύψιστη τιμή του εθνικού θησαυρού της χώρας. Ανάμεσα σε αυτό το πάνθεον των σιωπηλών μορφών, ωστόσο, δεσπόζει ένα γλυπτό του οποίου η ιστορία ακροβατεί ανάμεσα στη σουρεαλιστική ειρωνεία και το βαθύ μυστήριο: ο Dainichi Nyorai, ο υπέρτατος κοσμικός Βούδας, που έμεινε ακέφαλος για αιώνες.
Με ύψος 2,8 μέτρα, ο καθιστός Dainichi Nyorai, στο σύμπλεγμα Φουρουζόνο, αποτελεί το μεγαλύτερο και πιο εντυπωσιακό έργο της περιοχής, περιτριγυρισμένος από δώδεκα συνοδούς μορφές που κάποτε έλαμπαν από ζωντανά χρώματα, όπως μαρτυρούν τα αμυδρά ίχνη χρωματισμού. Όμως, η φθορά του χρόνου και η έκθεσή του στα στοιχεία της φύσης επεφύλασσαν μια παράδοξη μοίρα. Στα μέσα της περιόδου Έντο, το τεράστιο πέτρινο κεφάλι του αγάλματος αποσπάστηκε από τον κορμό του και κατέληξε να αναπαύεται στο έδαφος, ακριβώς πάνω στο βάθρο του. Για γενιές ολόκληρες, οι πιστοί και οι περιηγητές αντίκριζαν το πιο ιερό σύμβολο του συμπλέγματος σε μια εντελώς ανορθόδοξη, «ακέφαλη» κατάσταση. Αντί να μειώσει τη θρησκευτική του αξία, αυτή η ιδιότυπη αλλοίωση ενίσχυσε τη γοητεία του, αιχμαλωτίζοντας τον φακό διακεκριμένων φωτογράφων, όπως του Ντόμον Κεν, ο οποίος απαθανάτισε τον πεσμένο κεφάλι ως ύψιστο σύμβολο της μελαγχολίας του χρόνου και της ανθεκτικότητας του πνεύματος.
Το πραγματικό παράδοξο, ωστόσο, κορυφώθηκε όταν οι ιαπωνικές αρχές αποφάσισαν την τιτάνια επιχείρηση αποκατάστασης των γλυπτών μεταξύ 1980 και 1993. Τότε ξέσπασε μια σφοδρή, σχεδόν σουρεαλιστική διαμάχη ανάμεσα σε ιστορικούς, συντηρητές και ειδικούς τέχνης: έπρεπε το κεφάλι να επανατοποθετηθεί στη θέση του, αλλοιώνοντας την ιστορική εικόνα που είχε αγαπηθεί επί αιώνες, ή να παραμείνει πεσμένο ως μάρτυρας της φυσικής ιστορίας του μνημείου;
Η λύση δόθηκε τελικά από την ίδια τη γραφειοκρατία της πολιτιστικής κληρονομιάς, καθώς η επανένωση του κεφαλιού αποτελούσε απαραίτητη προϋπόθεση για να εξασφαλίσει το έργο τον τίτλο του εθνικού θησαυρού. Το κεφάλι ξανακόλλησε στη θέση του και μια προστατευτική οροφή χτίστηκε από πάνω του, ξαφνιάζοντας αρχικά τους παλιούς λάτρεις του μνημείου.
Σήμερα, παρότι η ιστορία του «ακέφαλου Βούδα» ζει πια μόνο στις παλιές φωτογραφίες και στη μνήμη των παλαιότερων, το βλέμμα του Dainichi Nyorai συνεχίζει να στρέφεται προς τα κάτω με μια αμείωτη συμπόνια, θυμίζοντας σε όσους τον επισκέπτονται ότι ακόμα και οι πιο παράξενες ανατροπές της ιστορίας μπορούν τελικά να βρουν την αρμονία τους.









