Η σκηνή venatio , που βρίσκεται δίπλα στη σκηνή της μάχης, αποτελείται από δύο ζεύγη μορφών διατεταγμένων σε δύο διαφορετικά επίπεδα προοπτικής. Κάθε ζευγάρι αντιμετωπίζει έναν κυνηγό με ένα μακρύ δόρυ εναντίον ενός κάπρου. Οι κυνηγοί απεικονίζονται με τον ίδιο τρόπο με τους μονομάχους, χωρίς κράνη και ασπίδες, ενώ οι κάπροι αποδίδονται μέσα από μια τραπεζοειδή σιλουέτα με πόδια και καλυμμένα με φλις, από την οποία ένα στρογγυλό μάτι αναδύεται ως ρεαλιστική νότα.

Στον ανατολικό τοίχο, υπάρχει μια άλλη σκηνή πυγμαχίας, καθώς και μια πιο σύνθετη σκηνή που ανήκει σε ένα διαφορετικό χέρι και μια παλαιότερη περίοδο στη ζωή του δωματίου (ακόμα δεν είναι καλά -καθορισμένο), καθώς το σχέδιο καλύπτεται εν μέρει από κρεμ λεκέ, που πιθανώς τοποθετείται για να καλύψει αυτό το σχέδιο. Επιπλέον, αυτό το τελευταίο σχέδιο δεν έγινε με κάρβουνο όπως τα άλλα, αλλά με τη βοήθεια μιας κόκκινης ορυκτής χρωστικής, πιθανώς της ώχρας.

Ένα άλλο σχέδιο απεικονίζει μια θαλάσσια σκηνή με σχηματικό τρόπο αλλά με έντονη ειρωνική πρόθεση, όπου βρίσκουμε δύο μεγάλες βάρκες που περιβάλλονται από ψάρια, αντικείμενα που σχετίζονται με το ψάρεμα και κάτω από ένα ψάρι,πιθανότατα ένα μεγαλύτερο μπαρμπούνι και μια άγκυρα με το πτερύγιο αγκύλος.

Αυτό αναφέρεται σε μια βαθιά ριζωμένη παράδοση στην Πομπηία της απεικόνισης πλοίων και μικρών σκαφών σε τοίχους, με πολλά γκράφιτι με παρόμοιες αναπαραστάσεις, που συχνά συνδέονται με ενήλικες συγγραφείς.

Μια από τις πιο εντυπωσιακές πτυχές αυτών των γκράφιτι είναι η απεικόνιση σκηνών μάχης, πιθανώς εμπνευσμένες από μάχες μονομάχων, ένα κοινό θέαμα στην Πομπηία. Αυτά τα σχέδια, αν και απλά στην εκτέλεση, δείχνουν μια αξιοσημείωτη αίσθηση αφήγησης και κίνησης, όπου τα παιδιά φαίνεται να απεικονίζουν ολοκληρωμένες ιστορίες, από την προετοιμασία για τον αγώνα μέχρι τη νίκη.

Οι διαστάσεις των χεριών που απεικονίζονται υποδηλώνουν ότι τα σχέδια έγιναν από παιδιά ηλικίας περίπου πέντε έως έξι ετών, ενισχύοντας τις παρατηρήσεις με βάση το ύφος και το περιεχόμενο των γκράφιτι.

photo: pixabay