Μετά το κλείσιμο των ναυπηγείων της το 1987, η Νάντη βρέθηκε σε κρίσιμο σταυροδρόμι. Αντί για παρακμή, επέλεξε να επενδύσει στον πολιτισμό, προσκαλώντας το 1989 τη θεατρική ομάδα δρόμου Royal de Luxe. Ιδρυμένη από τον Jean-Luc Courcoult, η ομάδα έφερε στους δρόμους την περίφημη «Σάγκα των Γιγάντων» (La Saga des Géants), μαγεύοντας εκατομμύρια θεατές διεθνώς.

Το 2005, στο πλαίσιο των εορτασμών για τον εκατονταετή αιώνα του Ιουλίου Βερν, η ομάδα εμφάνισε στους δρόμους της πόλης τον «Ελέφαντα του Σουλτάνου» (Le Sultan’s Elephant), ύψους έντεκα μέτρων, προσφέροντας ένα θεαματικό σόου που έκτοτε έμεινε στην ιστορία.

Η επιτυχία αυτή οδήγησε στη δημιουργία του μόνιμου θεματικού χώρου Les Machines de l’Île το 2007 από πρώην στενούς συνεργάτες του Courcoult. Εκεί κατασκευάστηκε ο δίδυμος Μεγάλος Ελέφαντας (Le Grand Éléphant), ύψους δώδεκα μέτρων, ο οποίος κυκλοφορεί πλέον καθημερινά στα παλιά ναυπηγεία, μεταφέροντας δεκάδες επιβάτες.

Δείτε ΕΔΩ

Ωστόσο, η διαδρομή αυτή συνοδεύτηκε από μια καλλιτεχνική και φιλοσοφική ρήξη. Ο Courcoult υποστήριζε το δωρεάν, εφήμερο λαϊκό θέατρο δρόμου, ενώ οι συνεργάτες του εστίασαν σε ένα μόνιμο βιομηχανικό και τουριστικό πάρκο. Ως αποτέλεσμα, ο αρχικός Ελέφαντας του Σουλτάνου παραμένει πλέον κλειδωμένος σε ένα υπόστεγο στο βορρά της Νάντης, ως σιωπηλός μάρτυρας αυτής της διαφωνίας.

Παράλληλα, οι τεράστιες οικονομικές επενδύσεις του δήμου, που ξεπέρασαν τα 7,8 εκατομμύρια ευρώ για τη Royal de Luxe μεταξύ 2009 και 2013, προκάλεσαν έντονες πολιτικές συζητήσεις και παρατηρήσεις από το Περιφερειακό Ελεγκτικό Συνέδριο, για μονοπωλιακή διαχείριση στον τομέα των τεχνών δρόμου. Παρά τις καλλιτεχνικές διαφωνίες και το υψηλό κόστος, η συνύπαρξη του εφήμερου οράματος και του μόνιμου μηχανικού θαύματος καθιέρωσε οριστικά τη Νάντη ως μια παγκόσμια πρωτεύουσα της δημιουργικότητας.

Δείτε πώς μοιάζουν οι γιγαντιαίες μηχανικές κατασκευές ΕΔΩ κι ΕΔΩ

^{photo: pixabay}