Η προσπάθεια παγκόσμιας συνεννόησης μεταξύ των δύο βασικών ρευμάτων εξουσίας του πλανήτη (διεθνιστική παγκοσμιοποίηση –ΟΗΕ, Βαθύ Κράτος ΗΠΑ, Ευρωπαϊκή Ένωση κ.α.- και Εθνική Δεξιά –Ρωσία και σύμμαχοι-), άφησε τον Αμερικανό Πρόεδρο να φωνάζει, χωρίς στήριγμα, κατά των μέτρων περιορισμού της ελευθερίας με αφορμή τον κορωνοϊό. Ακόμα και ο Ρώσος Πρόεδρος Πούτιν, παρότι είχε σαφή προτίμηση στην επανεκλογή Τραμπ, στην Ρωσία ακολουθεί το μοντέλο επιβολής μέτρων (βέβαια η Μόσχα δείχνει να έχει οικονομικά αποθέματα).

Εντούτοις, αν και ο Τραμπ έμεινε χωρίς άνωθεν στήριξη, κατάφερε έναν άθλο: Κέρδισε 4-5 εκατομμύρια περισσότερους ψήφους από το 2016. Ωστόσο, όπως όλα δείχνουν, το Βαθύ Κράτος έμεινε χωρίς αντίπαλο στο παρασκήνιο, καθώς η Εθνική Δεξιά δεν φαίνεται να ασχολήθηκε ιδιαιτέρως με τις εκλογές (δεν ξέρουμε βέβαια τι θα γίνει στην συνέχεια στα δικαστήρια όπου μάλλον θα οδηγήσει τους Δημοκρατικούς ο Τραμπ για το αποτέλεσμα). Έτσι, χωρίς αντίβαρο πίσω από την κουρτίνα, οι διεθνιστές του Μπάιντεν προέβησαν σε μαγειρέματα. Παλιά τους τέχνη κόσκινο άλλωστε.

Πάρα ταύτα, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, μολονότι τον κατηγόρησαν ως ρατσιστή, αύξησε τα ποσοστά του στους Λατίνους και τους Αφροαμερικανούς.

Κατάφερε μέσω των μειωμένων φόρων να χαμηλώσει την ανεργία σε πρωτόγνωρα νούμερα για την Αμερική.

Ενίσχυσε τις δυνάμεις των Ρεπουμπλικάνων στο Κογκρέσο, ενώ κράτησε την Γερουσία σε «κόκκινα» χέρια, ενισχύοντας και εκεί την δύναμη του κόμματός του.

Σε όλα αυτά, αν συνυπολογίσουμε τις επιτυχίες σε μεταναστευτικό και την επαναφορά στην κρατική ατζέντα των εθνικών-θρησκευτικών αμερικανικών αξιών, τότε αντιλαμβάνεστε τι Πρόεδρο χάνουν, αν τελικά χάσουν, οι ΗΠΑ.

Ο Τραμπ αποδείχθηκε πιο ανθεκτικός από οποιονδήποτε και αν τελικά χάσει, αυτό θα οφείλεται στην απουσία ισχυρούς στήριξης στο παρασκήνιο, όπου δεν υπήρξε προστασία απέναντι στην νοθεία τύπου Βενεζουέλας των Δημοκρατικών.

Η συνέχεια θα δοθεί στα δικαστήρια και το θρίλερ έχει ακόμα πολλά επεισόδια.