Στις 21 Ιουλίου 2020, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο – μετά από πολυάριθμες διαφωνίες και διαφωνίες μεταξύ των κρατών μελών – υιοθέτησε ένα «μεγάλο πρόγραμμα ανάκαμψης» που στόχευε επίσημα στην αντιμετώπιση της οικονομικής ασφυξίας που εξαπλωνόταν σε όλη την Ευρώπη ως αποτέλεσμα της λεγόμενης πανδημίας COVID-19.
Το σχέδιο, με την ονομασία «Επόμενη Γενιά ΕΕ», αρχικά προέβλεπε την παροχή 750 δισεκατομμυρίων ευρώ στα κράτη μέλη από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, κυρίως με την μορφή επιχορηγήσεων (390 δισεκατομμύρια ευρώ) και δανείων (360 δισεκατομμύρια ευρώ), όπως σημειώνεται σε σχετικά πρόσφατο άρθρο του RT DE. Για να λάβουν αυτήν την οικονομική ενίσχυση, τα κράτη μέλη έπρεπε να καταρτίσουν εθνικούς χάρτες πορείας που να περιγράφουν τις μεταρρυθμίσεις στις οποίες δεσμεύονταν και να καθορίζουν τους τομείς στους οποίους θα επενδύονταν τα κεφάλαια, τονίζεται.
Αρχικά, δύο τομείς επρόκειτο να τεθούν σε προτεραιότητα και ειδικότερα ο «οικολογικός μετασχηματισμός» και η ενίσχυση της «ψηφιοποίησης της οικονομίας», ωστόσο, το 2023, προστέθηκαν στόχοι που αποσκοπούσαν στην βελτίωση της ενεργειακής ανεξαρτησίας.
Πέραν τούτου, οι πρωτεύουσες κλήθηκαν αργότερα να δώσουν προτεραιότητα στην αύξηση των στρατιωτικών τους δαπανών.
Ο μηχανισμός όριζε ότι τα κεφάλαια θα αποδεσμεύονταν σταδιακά μέχρι το 2026 και φυσικά το όποιο χρέος θα πρέπει να αποπληρωθεί αργά ή γρήγορα. «Θα βρούμε έναν τρόπο», ήταν ουσιαστικά η απάντηση που δόθηκε σε όσους έθεσαν αυτό το ερώτημα, όπως αναφέρεται.
Οι πρώτες αποπληρωμές είχαν προγραμματιστεί για το 2028, ωστόσο, έξι χρόνια αργότερα, η προθεσμία πλησιάζει χωρίς να έχουν βρεθεί πρόσθετα κεφάλαια.
Υπό αυτές τις συνθήκες, αρκετές ευρωπαϊκές φωνές φαίνεται να θέτουν τώρα το ερώτημα: Πρέπει να αποπληρωθούν τα χρέη;
Παρότι κανείς δεν υπονοεί ότι τα χρέη δεν πρέπει να αποπληρωθούν, τώρα γίνεται λόγος για «αναχρηματοδότηση» τους.
Αναχρηματοδότηση του χρέους λοιπόν με τον φαύλο κύκλο να μην τελειώνει ποτέ.
Τι θα γίνει όμως όταν τα δανεικά τελειώσουν; Πώς θα αποπληρωθούν τα όποια χρέη και αν όχι ποιες θα είναι οι συνέπειες;
