Σύμφωνα με αναλύσεις, η αίσθηση της γης και της πατρίδας θα δώσει στον άνθρωπο το απαραίτητο καταφύγιο, προκειμένου να μην επηρεαστεί από την νέα ψηφιακή εποχή που έχει ήδη έρθει και εξελίσσεται.
Θεωρείται πως οι άνθρωποι, τα ήθη και έθιμα, οι παραδόσεις, το ίδιο έδαφος θα μπορέσει να αποτελέσει την αντίσταση στην απόλυτη ψηφιοποίηση.
Είναι όμως έτσι τα πράγματα;
Τι θα γίνει αν η νέα ψηφιακή εποχή προσαρμοστεί, προκειμένου να μην απορρίπτει την πιο ρομαντική έκφανσή της ανθρώπινης υπόστασης και μάλιστα να την προωθεί ή να την ενσωματώσει;
Μήπως ούτε η επιμονή στις παραδόσεις βοηθήσει στο να μην διαβρωθεί ο άνθρωπος;
Για παράδειγμα, για είσοδο σε συγκεκριμένες περιοχές στην εξοχή είτε σε πανηγύρια είτε σε ό,τι μπορεί να φανταστεί κάποιος που λαμβάνει χώρα στην ύπαιθρο, ίσως χρειαστεί ψηφιακό πιστοποιητικό ή ένα είδους ψηφιακής ταυτοποίησης ή ένα τσιπάρισμα, προκειμένου να του επιτραπεί η είσοδος και να συνεχίσει να τιμά κανονικά τις παραδόσεις του.
Είναι αυτό λύση;
