«Το παιδί μου θα το προστατεύσω με όλα αυτά που του λέω. Αλλά όταν βλέπω ένα παιδάκι που δεν μπορεί να ανασάνει με τις ασκήσεις που κάνουμε σπίτι και ότι δεν μπορεί να συνεργαστεί με την μάσκα, για ποιόν λόγω να πιέσω το παιδί μου να φορέσει την μάσκα;», ανταπάντησε η μητέρα, η οποία πήρε την απάντηση της λίγο αργότερα, καθώς ο δημοσιογράφος την παρέπεμψε σε ειδικό, αφού πρώτα δήλωσε πως η συντριπτική πλειοψηφία των γονέων δέχεται την μάσκα, κάτι που δεν είμαστε σίγουροι αν ισχύει.

Τον λόγο πήρε η κα Γιαμαρέλλου, η οποία ανέφερε πως όσα παιδιά έχουν άσθμα και ο παιδίατρος είναι σύμφωνος, μπορούν να εξαιρεθούν. Αν υπάρξουν άλλα παιδιά, τα οποία έχουν πρόβλημα επιβεβαιωμένο από τον παιδίατρο, τότε μπορούν να φορέσουν τις πλαστικές ασπίδες, τόνισε.

Στις αντιδράσεις γονιών για πιθανές πνευμονοπάθειες και αδυναμία των μικρών παιδιών να αντέξουν την μάσκα πάνω τους, όπως υποστήριξε νωρίτερα η μητέρα, η κα Γιαμαρέλλου απάντησε:

«Δεν υπάρχουν καλύτεροι συνεργάτες από τα μικρά παιδιά, αρκεί να τα μάθουν οι εκπαιδευτικοί. Κάθε μέρα όχι μόνο μία φορά».

Να ακούν δηλαδή το σχολείο και όχι αυτά που λένε οι γονείς; Η απάντηση της ειδικού έδειξε το μέλλον.

«Οι μάσκες μπορούν να ζωγραφιστούν απ’ έξω με τρόπο που το παιδάκι μπορεί να καμαρώνει γιατί τις φοράει. Αν τα μικρά παιδιά μαθαίνουν πολύ εύκολα να συνεργάζονται, τότε δεν θα έχουμε πρόβλημα».

Άραγε αργότερα τα παιδιά θα μαθαίνουν, αρχικά με τρόπο διασκεδαστικό (μετά ποιος ξέρει), να… συνεργάζονται-συμμορφώνονται στο όποιο κέλευσμα της Κρατικής Πρόνοιας;

«Δεν αλλάζω γνώμη», επέμεινε η μητέρα. «Τα μικρά παιδιά αγκαλιάζονται, φιλιούνται».

«Όλα αυτά τα κάνουν, αλλά φορώντας την μάσκα έχουν μεγαλύτερο περιθώριο προστασίας», της είπε ξανά ο δημοσιογράφος.

Δείτε όλη την συζήτηση (ειδικά την τοποθέτηση της κα Γιαμαρέλλου από το 4.57) και βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα: