Οι κανόνες για τις περιοχές έρευνας και διάσωσης ορίζονται από τη Σύμβαση του Αμβούργου του 1979. Σύμφωνα με τη σύμβαση, οι χώρες υποχρεούνται να συνεργάζονται σε περίπτωση που οι περιοχές εξυπηρέτησης αλληλοεπικαλύπτονται.

Οι ζώνες έρευνας και διάσωσης στη θάλασσα που κήρυξαν η Τουρκία και η Ελλάδα στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο και κοινοποιήθηκαν στον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό αλληλοεπικαλύπτονται μεταξύ τους. Η Ελλάδα πάντα απείχε από τη συνεργασία με τη χώρα μας σε αυτό το θέμα και επίσης απέρριψε τις προτάσεις συμφωνίας που είχαμε κάνει στο παρελθόν. Ο λόγος για αυτό είναι ότι η Ελλάδα ισχυρίζεται ότι οι περιοχές των υπηρεσιών έρευνας και διάσωσης βρίσκονται υπό την κυριαρχία της και τις συνδέει με μαξιμαλιστικές αξιώσεις θαλάσσιας δικαιοδοσίας.

Αυτή η προσέγγιση της Ελλάδας είναι αντίθετη με τη Σύμβαση του Αμβούργου του 1979 και αποτελεί παράνομη στάση.

Επομένως, δεν είναι δυνατόν να αποδοθεί νόημα πέρα από αυτά τα δεδομένα στο μνημόνιο συνεννόησης που υπογράφηκε μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου. Από την άλλη πλευρά, είναι σοβαρή αντίφαση ότι μια χώρα που απωθεί αθώους πρόσφυγες στο Αιγαίο κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου και θέτει σε κίνδυνο τη ζωή τους, συνάπτει μνημόνιο κατανόησης για έρευνα και διάσωση στην Ανατολική Μεσόγειο.

Στην πραγματικότητα, το κύριο κίνητρο πίσω από την υπογραφή αυτού του μνημονίου κατανόησης από την Ελλάδα είναι η επιθυμία της να συγκαλύψει αυτά τα γεγονότα και το τελευταίο σκάνδαλο που προκάλεσε στη Λιβύη.

Η προσπάθεια διαμόρφωσης της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας στο πλαίσιο του αντιτουρκικού αισθήματος είναι μόνο μια μάταιη και αυτοκαταστροφική προσπάθεια.

Η Τουρκία θα συνεχίσει να προστατεύει αποφασιστικά τόσο τα δικά της δικαιώματα όσο και τα δικαιώματα της ‘ΤΔΒΚ’ αυξάνοντας τη συνεργασία και τον συντονισμό της με όλους τους βασικούς ενδιαφερόμενους φορείς στην Ανατολική Μεσόγειο και όχι μόνο. Η πρόσφατη επιδείνωση της ισορροπίας της Ελλάδας, μάλλον οφείλεται σε αυτό».

eurokinissi