«Αυτό δεν αφορά το κεντρικό ρεύμα της κοινωνίας, αλλά η κοινωνία πρέπει να είναι φιλελεύθερη, ανεκτική, πλουραλιστική και πρέπει να δώσουμε το δικαίωμα σε όλους τους πολίτες, ανεξαρτήτως φύλου, διότι ο σωστός όρος είναι γάμος ανεξαρτήτως φύλου, όχι γάμος ομοφύλων, να μπορούν να συνάπτουν αυτή τη δικαιοπραξία, δηλαδή έναν πολιτικό γάμο, να προβαίνουν σε μία πράξη η οποία αναγνωρίζεται από την Πολιτεία.

Δεν μπορεί να διευθετηθεί το ζήτημα με επέκταση του συμφώνου συμβίωσης, γιατί θα ήταν ένα άλλο σύμφωνο συμβίωσης, θα ήταν ένα ενισχυμένο σύμφωνο συμβίωσης για ομόφυλους. Αυτό θα σήμαινε ότι κατασκευάζεις έναν θεσμό μόνο για αυτούς, δεν τους υπάγεις στο γενικό σύμφωνο συμβίωσης, ούτε στο γάμο, άρα κάνεις κάτι άλλο το οποίο είναι πάνω από το σύμφωνο και κάτω από το γάμο. Αυτό θα ήταν ανισότητα που αντιβαίνει στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Μιλάμε πάντα νομικά, δεν μιλάμε ούτε ηθικά, ούτε θρησκευτικά….

Ούτε από πλευράς κοινωνικών στερεοτύπων ή προκαταλήψεων, γιατί εδώ σκεφτόμαστε με έναν τρόπο αιχμάλωτο στερεοτύπων και προκαταλήψεων. Εδώ πρέπει να δούμε μία πραγματικότητα η οποία υπάρχει. Δεν τη δημιουργεί ο νόμος την πραγματικότητα.

Οι σχέσεις αυτές υπάρχουν, αυτή η ανθρωπολογική και κοινωνική πραγματικότητα υπάρχει και από την οπτική γωνία των παιδιών, τα παιδιά υπάρχουν. Αυτά τα παιδιά δεν πρέπει να τα προστατεύσει η Πολιτεία;

Να τα βλέπουμε όλα με συγκατάβαση, μετριοπάθεια, ανεκτικότητα, κανείς δεν θίγει την ηθική αντίληψη του άλλου, αλλά από την άλλη μεριά και κανείς δεν μπορεί να επιβάλλει τη δική του ηθική αντίληψη».

(ΦΩΤΟ:Eurokinissi)