Κερδίζοντας λίγο πάνω από δύο δολάρια για μία ώρα βίντεο, οι καθημερινές ηχογραφήσεις της είναι ανεκτίμητες για τις παγκόσμιες εταιρείες τεχνολογίας που διδάσκουν στις μηχανές πώς να κινούνται όπως οι άνθρωποι στον πραγματικό κόσμο.
Η 25χρονη…. είναι μία από έναν αυξανόμενο στρατό χιλιάδων εκπαιδευτών συστημάτων “τεχνητής νοημοσύνης” στην πιο πυκνοκατοικημένη χώρα του κόσμου.(ΦΩΤΟ ΕΔΩ)
«Ποιος άλλος θα σου έδινε 250 ρουπίες την ώρα μόνο και μόνο επειδή έκανες δουλειές του σπιτιού;» είπε η Sriramyachandra από την κουζίνα της στην Τσενάι, στην πολιτεία Ταμίλ Ναντού της νότιας Ινδίας.
«Μπορεί να αποκτήσω κι εγώ ένα ρομπότ στο μέλλον», πρόσθεσε.
Οι προγραμματιστές πιστεύουν ότι η τροφοδοσία εξειδικευμένων μοντέλων “τεχνητής νοημοσύνης” με πλάνα πρώτου προσώπου, θα βοηθήσει τα ρομπότ να αντιγράψουν τους ανθρώπους.
Μερικοί εκπαιδευτές εργάζονται στο σπίτι, άλλοι σε εργοστάσια ή εξειδικευμένα στούντιο — χρησιμοποιώντας γυαλιά – βίντεο, κάμερες τοποθετημένες στο κεφάλι και αισθητήρες κίνησης.
Σε μια άλλη περίπτωση σε ένα εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας στο Καρούρ, εργάτες φορούσαν κάμερες κεφαλής και έξυπνα γυαλιά.
Ενώ δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένα στοιχεία σχετικά με τον ακριβή σκοπό αυτών των ηχογραφήσεων, η ίδια η ιδέα αντικατοπτρίζει μια αυξανόμενη πραγματικότητα: η ανθρώπινη εργασία γίνεται πηγή δεδομένων.
Τα σύγχρονα συστήματα, ειδικά η ρομποτική και τα μοντέλα «μάθησης μίμησης», μαθαίνουν παρατηρώντας τους ανθρώπους. Μελετούν χιλιάδες ή και εκατομμύρια παραδείγματα για το πώς οι άνθρωποι πιάνουν αντικείμενα, ευθυγραμμίζουν υφάσματα ή μετακινούν εργαλεία και στη συνέχεια προσπαθούν να αναπαράγουν αυτές τις ενέργειες.
Υπό αυτή την έννοια, το εργοστάσιο γίνεται κάτι περισσότερο από ένας χώρος εργασίας. Γίνεται ένα ζωντανό εργαστήριο εκπαίδευσης.
Τα βίντεο από τα ινδικά εργοστάσια που έγιναν viral υπογραμμίζουν ακριβώς αυτή την πιθανότητα: η καθημερινή χειρωνακτική εργασία μετατρέπεται σε δομημένα δεδομένα συμπεριφοράς.
photo: pixabay
