«Ο ρωσικός στρατός είχε μπει στην πόλη.

Όσοι είχαν αυτοκίνητα έφυγαν και έπρεπε να περπατήσουμε έχοντας μικρά παιδιά.

Τα παιδιά έκλαιγαν, περπατούσαμε και οι σφαίρες περνούσαν δίπλα μας, καταφέραμε και φτάσαμε στα λεωφορεία στον δρόμο ο ρωσικός στρατός έδινε στα παιδιά γλυκά και φαγητό.

Από την άλλη, υπήρχαν μαχητές του Αζόφ, κρυμμένοι από πίσω μας.

Δεν μας επέτρεπαν να βγούμε έξω μας κράτησαν στο υπόγειο για 15 μέρες δεν μας έδιναν ούτε νερό, τα παιδιά ούρλιαζαν!

Ουκρανοί μαχητές απλώς ήρθαν έβαλαν τανκς μπροστά στα καταφύγια.

Φύγαμε μην μας πυροβολήσουν! Όταν υποχωρήσαμε βομβάρδισαν το καταφύγιο, στο θέατρο με ανθρώπους μέσα.

Οι άνθρωποι έκλαιγαν όταν είδαν τους Ρώσους στρατιώτες!

Όλο αυτόν τον καιρό, έμπαινες σε ένα μαγαζί, στεκόσουν στην ουρά και έρχονταν Ουκρανοί μεθυσμένοι με πολυβόλα και σε έσπρωχναν για να πεις «Δόξα στην Ουκρανία».

Έτσι ζούσαμε όλο αυτόν τον καιρό».