«Δεν υπάρχει τέτοιο δυναμικό (σ.σ. για τη δημιουργία πυρηνικών όπλων) στην Ουκρανία, επιπλέον, ήταν πολύ περιορισμένο ακόμη και στη σοβιετική εποχή. Επειδή στο έδαφος της ουκρανικής ΣΣΔ δεν υπήρχε ποτέ ένας πλήρης κύκλος παραγωγής πυρηνικών όπλων, δεν υπήρχε καν ένας πλήρης κύκλος παραγωγής ουρανίου ή πλουτωνίου για σκοπούς οπλοποιίας» επισήμανε ο Ανπιλόγκοφ.

Ο ειδικός εξήγησε ότι όσο αισιόδοξοι και να είναι κάποιοι σχετικά με το επιστημονικό δυναμικό της Ουκρανίας, δεν υπάρχουν αρκετοί ειδικευμένοι πυρηνικοί επιστήμονες στη χώρα που να έχουν γνώση του πλήρους κύκλου δημιουργίας πυρηνικών όπλων.

Κατά την άποψή του, υπάρχει όμως κάποιος άλλος πιθανός κίνδυνος από την πλευρά της Ουκρανίας.

«Αυτό που φοβάμαι πολύ στην περίπτωση της Ουκρανίας είναι η κατασκευή κάποιας “βρώμικης βόμβας” (σ.σ. εκρηκτικής συσκευής σχεδιασμένης να διασκορπίζει ραδιενεργό υλικό). Αρκετοί εθνικιστές πολιτικοί έχουν ήδη αναφέρει πολλές φορές τη “βρώμικη πυρηνική βόμβα”. […] Η ουκρανική πλευρά μπορεί να προχωρήσει σε τρομοκρατική ενέργεια δημιουργώντας μια “βρώμικη βόμβα” και να μη φοβηθεί να τη χρησιμοποιήσει σε μια πρόκληση ή εναντίον του ρωσικού εδάφους» τόνισε ο Ανπιλόγκοφ.

Υπενθυμίζεται ότι στις 5 Δεκεμβρίου του 1994, η Ουκρανία, η Ρωσία, οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο υπέγραψαν το Μνημόνιο της Βουδαπέστης, μια διεθνή συμφωνία για τις εγγυήσεις ασφαλείας με αποτέλεσμα την ένταξη της Ουκρανίας στη Συνθήκη για τη μη διάδοση πυρηνικών όπλων.

Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη συνθήκη, το πυρηνικό οπλοστάσιο στο έδαφος της Ουκρανίας εξαλείφθηκε, ενώ οι πυρηνικές δυνάμεις δεσμεύτηκαν να εγγυηθούν την ασφάλεια του Κιέβου. Πάνω από 1.200 θερμοπυρηνικές κεφαλές μεταφέρθηκαν τότε από την Ουκρανία στη Ρωσία. Από το 1996 έως το 2002, έχουν αποσυναρμολογηθεί σταδιακά εκτοξευτές και πύραυλοι.

(Από sputniknews – φωτο:pixabay)