Μεταξύ άλλων επισημαίνονται τα εξής:

«Ένα μέρος της παλαι ποτέ ευημερίας ήταν μία φούσκα, την οποία διόγκωσαν οι υπερβολικές προσλήψεις στον δημόσιο τομέα, η κατασπατάληση δανείων και οι υπέρμετρες εισαγωγές αγαθών. Στην ιδανική περίπτωση μία χώρα που έχει εξυγιανθεί και μεταρρυθμιστεί εκ βάθρων θα έπρεπε να καταγράφει για τα επόμενα χρόνια δείκτες ανάπτυξης 4 με 5%, ώστε εντός πέντε ετών να μειώσει τον λόγο του δημοσίου χρέους προς το ΑΕΠ από το 179% στο 150%. Δυστυχώς αυτά τα σενάρια αποτελούν ευχολόγιο. Το 2017 η Ελλάδα έμεινε πολύ πίσω από τις οικονομικές προβλέψεις της κυβέρνησης Τσίπρα. Αντί για το προβλεπόμενο 2,7% κατέγραψε έναν ισχνό δίκτη ανάπτυξης της τάξεως του 1,4%».

Ο αρθρογράφος εκτιμά ωστόσο ότι το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι το υψηλό χρέος. Όπως επισημαίνει «οι δόσεις (αποπληρωμής) έχουν ρυθμιστεί για πολλές δεκαετίες, με χαμηλά επιτόκια.

Εξ΄ αυτού προκύπτουν ευνοϊκές συνθήκες για τα δημόσια οικονομικά. Χωρίς να υπολογιστεί το κόστος δανεισμού ο κρατικός προϋπολογισμός στην Ελλάδα θα πρέπει να επιδείξει ένα πλεόνασμα ύψους 3,5% μέχρι το 2022 και 2% στα επόμενα χρόνια.

Επί 13 χρόνια το Βέλγιο είχε καταφέρει να πετύχει πλεόνασμα 5%, κατά μέσο όρο, με αποτέλεσμα να μειώσει το δημόσιο χρέος του από 130% στο 90% του ΑΕΠ”. Συνοψίζοντας, ο αρθρογράφος της FAZ εκτιμά οτι “η Ελλάδα χρειάζεται λιγότερους φόρους, μικρότερο κράτος, μία πολιτική πιο φιλική προς τις επιχειρήσεις και επαγγελματική εκπαίδευση για τους νέους.

Μόνο έτσι οι Έλληνες, με το επιχειρηματικό τους δαιμόνιο και το κοσμοπολίτικο πνεύμα τους, θα εμπεδώσουν την οικονομική ανάπτυξη, επιτυγχάνοντας βιώσιμη ευημερία και αφήνοντας πίσω τους την κρίση».