Αυτός ήταν ο Joan Perucho, ένας από τους πιο ξεχωριστούς Καταλανούς συγγραφείς του εικοστού αιώνα, ο οποίος γεννήθηκε το 1920 και πέθανε το 2003. Ο Perucho δεν έγραψε από ανάγκη βιοπορισμού, αλλά από μια εσωτερική ορμή να δραπετεύσει από τη γκρίζα και καταπιεστική πραγματικότητα της εποχής του, πιστεύοντας ακράδαντα ότι η ζωή είναι φτωχή, αν της αφαιρέσεις το όνειρο. Γι’ αυτό έχτισε μια δική του πεζογραφία, όπου η πραγματική Ιστορία της πατρίδας του, μπερδεύεται γλυκά με το παραμύθι, τη μαγεία και το λεπτό χιούμορ.

Αυτή η μοναδική φιλοσοφία βρίσκει την κορυφαία της έκφραση στο πιο διάσημο μυθιστόρημά του, τις “Φυσικές Ιστορίες” του 1960, το οποίο διαδραματίζεται στην Καταλονία του 19ου αιώνα, την εποχή των ταραγμένων εμφυλίων πολέμων των Carlist. Αν και το ιστορικό υπόβαθρο είναι απόλυτα αληθινό, ο Perucho τοποθετεί μέσα σε αυτό, φανταστικούς χαρακτήρες και πλάσματα της νύχτας, όπως τον διαβόητο απέθαντο βρικόλακα Onofre de Dip που κυκλοφορεί στα βουνά και στα χωριά. Καθώς ένας άλλος φανταστικός ήρωας, ο φυσιοδίφης Antoni de Montpalau, οργώνει την επαρχία για να εξοντώσει το τέρας, με όπλο τη λογική και την επιστήμη, στα αρχοντικά της περιοχής εκτυλίσσεται μια εντελώς διαφορετική, σουρεαλιστική ιστορία, γύρω από τη μουσική και τις τέχνες.

Ανάμεσα στους πιο γοητευτικούς φανταστικούς χαρακτήρες του βιβλίου είναι ο Josep Ignasi, ο γιος του Μαρκησίου της la Gralla, ο οποίος είναι ένας εκκεντρικός και ιδιοφυής ευγενής που συνδυάζει τη μουσική με την αλχημεία και την τεχνολογία. Στο εργαστήριό του, ο Josep Ignasi κατασκευάζει μια παράδοξη και επιβλητική μηχανή, την Πνευματική Άρπα, η οποία ορθώνεται στο χώρο ως μια στιβαρή κατασκευή από βαθύ, γυαλιστερό ξύλο μαονιού, συνδυάζοντας την αριστοκρατική αισθητική των επίπλων εποχής, με την περίπλοκη μηχανική του 19ου αιώνα.

Η πλατιά ξύλινη βάση της στεγάζει ένα σύστημα από μηχανικές φυσούνες και βαριά πεντάλ, παρόμοια με αυτά των παλιών εκκλησιαστικών οργάνων, τα οποία ενεργοποιούνται για να ρουφήξουν, να συμπιέσουν και να διοχετεύσουν τον αέρα του δωματίου προς τα πάνω. Αντί για το κλασσικό πλαίσιο με τις παραδοσιακές χορδές, στην κορυφή του οργάνου δεσπόζει μια συστοιχία από τεράστιους, λαμπερούς μεταλλικούς σωλήνες που υψώνονται σαν κοσμική κεραία, έτοιμοι να αιχμαλωτίσουν κάθε αόρατο κραδασμό. Καθώς ο αέρας ανεβαίνει μέσα από το μηχανισμό, οι σωλήνες συντονίζονται με τα αόρατα ατμοσφαιρικά ρεύματα, αιχμαλωτίζοντας τις δονήσεις του σύμπαντος και μετατρέποντάς τες σε έναν αιθέριο, απόκοσμο και κρυσταλλικό ήχο που γεμίζει το δωμάτιο.

Στον κόσμο του Perucho, αυτή η εφεύρεση δεν είναι απλώς ένα παράξενο καπρίτσιο, καθώς δίπλα στην Πνευματική Άρπα ο δημιουργός κατασκευάζει κι άλλα πρωτότυπα όργανα, όπως το Φιλελεύθερο Φλάουτο, τα οποία εκπέμπουν την τάξη και την καθαρή αρμονία της μουσικής του Μότσαρτ. Στο μυθιστόρημά του Perucho, όπου ο έξω κόσμος βυθίζεται στο παράλογο χάος του πολέμου και στο απόλυτο σκοτάδι ενός βρικόλακα, η μουσική του Μότσαρτ δεν επιλέγεται τυχαία. Λειτουργεί ως το αντίθετο του χάους: είναι η ίδια η ενσάρκωση της λογικής, της συμμετρίας και του φωτός.

Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί αυτή την πολιτιστική γνώση για να δείξει ότι απέναντι στα τέρατα της νύχτας και την τρέλα των ανθρώπων, η μόνη πραγματική άμυνα είναι η τελειότητα της ανθρώπινης διάνοιας και της τέχνης.

Το Φιλελεύθερο Φλάουτο συμπληρώνει με μοναδικό τρόπο την αλλόκοτη παρουσία της Πνευματικής Άρπας, λειτουργώντας ως ένα ισχυρό σύμβολο λογικής και ελευθερίας μέσα στο αποπνικτικό κλίμα της εποχής. Καθώς η περιοχή σπαράσσεται από τον φανατισμό των Καρλικών Πολέμων και τη σκοτεινή απειλή του βρικόλακα Onofre de Dip, οι καλλιεργημένοι ευγενείς του βιβλίου χρησιμοποιούν αυτό το όργανο, για να εκπέμψουν την απόλυτη γεωμετρική αρμονία.

Με αυτόν τον τρόπο, οι φωτεινές μελωδίες του Φλάουτου μετατρέπονται σε ένα αόρατο πλέγμα προστασίας και σε πνευματικό αντίδοτο απέναντι στο χάος, ενώ η Πνευματική Άρπα λειτουργεί σαν ένα μαγικό όπλο, απέναντι στο σκοτάδι, το χάος, τον φόβο και τον ίδιο τον θάνατο, αφήνοντας τις νότες της να ταξιδεύουν αιώνια στους ανέμους του σύμπαντος.

^{photo AI: pixabay}