Η ανησυχία σε σχέση με τα τρόφιμα αυξάνεται στην Ευρώπη. Όλο και περισσότερες επίσημες ή ανεπίσημες «φωνές» προειδοποιούν για επισιτιστική κρίση. Παράλληλα βέβαια καθησυχάζουν πως θα βρεθεί λύση, δίνοντας ελπίδες στους πολίτες που αγωνιούν, ενώ ζητούν παρεμβάσεις από ανώτατους φορείς, όπως είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ).
Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει δυσκολέψει πάρα πολύ τις μεταφορές αγαθών, ενώ παράλληλα, σε συνδυασμό με την σύγκρουση στην Μέση Ανατολή, οι τιμές της ενέργειας διογκώνονται, τα λειτουργικά έξοδα παραγωγικών μονάδων αυξάνονται και αυτό περνά στην τιμή των προϊόντων.
Με λίγα λόγια, όσο διεξάγονται οι πόλεμοι, η κατάσταση όλο και χειροτερεύει.
Προς αντιμετώπιση του προβλήματος προβάλλεται η απαίτηση να παρέμβουν υπερεθνικοί παράγοντες, όπως η ΕΕ, καθώς κράτη αδυνατούν από μόνα τους να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες. Κατά αυτόν τον τρόπο, αυξάνεται ο ρόλος του υπερεθνικού οργανισμού εις βάρος του κράτους-έθνους.
Και αν δεν μπορέσουν ούτε οι υπερεθνικοί οργανισμοί να βρουν λύση; Τότε δεν αποκλείεται τεχνοκράτες και πολυεθνικοί κολοσσοί να επιχειρήσουν εκείνοι να δώσουν την λύση. Συχνά-πυκνά άλλωστε, δισεκατομμυριούχοι τοποθετούνται σε σχέση με κορυφαία προβλήματα που φαίνεται να απασχολούν τον πλανήτη, όπως η αποκαλούμενη τεχνητή νοημοσύνη.
Τελικά, αν αποτύχουν και εκείνοι να δώσουν λύσεις, τότε τι θα ακολουθήσει; Έχει ετοιμάσει το σύστημα κάτι άλλο για να ανταπεξέλθει;
