Εκεί που κάποτε ένα ρολόι του 1900 αποτελούσε έργο τέχνης με μοναδικό χαρακτήρα, σήμερα κυριαρχεί μια επίπεδη, ψυχρή ψηφιακή οθόνη. Οι παλιές βιβλιοθήκες με τα ξύλινα, χειροποίητα ράφια και τα ζεστά πορτατίφ, που καλούσαν τον αναγνώστη σε μια μυσταγωγία γνώσης, έχουν αντικατασταθεί από γκρίζες, απρόσωπες αίθουσες με πανομοιότυπες σειρές γραφείων.

Αυτή η στροφή προς την απόλυτη ομοιομορφία μετατρέπει τον κόσμο, από έναν ζωντανό καμβά σε ένα άδειο, λειτουργικό σκηνικό. Αυτή τη παράξενη και ανεξήγητη για πολλούς μετάβαση, μεταφράζεται ως μια σοβαρή αισθητική και πολιτισμική κατάρρευση. Η αντικατάσταση των ζωντανών πλατειών, που ήταν γεμάτες περίτεχνα συντριβάνια, πράσινο και αγάλματα, από άχρωμους γκρίζους όγκους τσιμέντου χωρίς κανένα σημείο αναφοράς, θεωρείται απόδειξη ότι η μαζική παραγωγή έπνιξε το μεράκι.

Η απλότητα και η ζεστασιά των προηγούμενων δεκαετιών θυσιάστηκαν στον βωμό μιας ψυχρής αποτελεσματικότητας, αφήνοντας τις πόλεις και τα αντικείμενα γυμνά από συναίσθημα. Ο κόσμος γίνεται πιο άδειος, επειδή χάνει τα ερεθίσματα εκείνα που συνδέουν τον άνθρωπο με τον χώρο του.

Στον αντίποδα, η εναλλακτική προσέγγιση βλέπει σε αυτή την απογύμνωση μια αναγκαία εξέλιξη προς την καθαρότητα και την οπτική ηρεμία. Οι υποστηρικτές του σύγχρονου σχεδιασμού θεωρούν, ότι η απουσία περιττών στολιδιών και η κυριαρχία των ουδέτερων τόνων προσφέρουν ένα απαραίτητο καταφύγιο από τον έντονο ψηφιακό θόρυβο της εποχής μας. Είναι όμως έτσι στην πραγματικότητα;

Το αν αυτός ο νέος, γκρίζος κόσμος αποτελεί μια θλιβερή απώλεια χαρακτήρα ή μια αναγκαία, μινιμαλιστική μεταμόρφωση, αφήνει την τελική κρίση στα μάτια του ίδιου του παρατηρητή και στα συναισθήματα που νιώθει, καθώς βιώνει την γκρίζα πραγματικότητα.

Δείτε βίντεο ΕΔΩ

^{photo: pixabay}