Ο Χριστόφορος Κολόμβος, ο άνθρωπος που συνέδεσε το όνομά του με την ανακάλυψη του Νέου Κόσμου, αναπαύεται σήμερα σε ένα από τα πιο επιβλητικά και εμβληματικά ταφικά μνημεία της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής, το οποίο βρίσκεται στο εσωτερικό του Καθεδρικού Ναού της Σεβίλλης.
Το μνημείο αυτό, που εγκαινιάστηκε το 1899, αποτελεί έναν φόρο τιμής γεμάτο συμβολισμούς από τη χρυσή εποχή της ισπανικής αυτοκρατορίας, έχοντας μια πολυτάραχη ιστορία μετακινήσεων πίσω του. Ο σχεδιασμός του εντυπωσιακού αυτού έργου τέχνης ανήκει στον σπουδαίο Ισπανό αρχιτέκτονα και γλύπτη Αρτούρο Μέλιδα (Arturo Mélida y Alinari). Η κεντρική ιδέα του καλλιτέχνη ξεφεύγει από τα συνηθισμένα, στατικά ταφικά μνημεία.
Ο Μέλιδα συνέλαβε το έργο, ως μια αιώνια νεκρική πομπή. Τέσσερις επιβλητικές, ολόσωμες αλληγορικές μορφές με πολυτελή ενδύματα, κρατούν ψηλά στους ώμους τους, τη σαρκοφάγο με τα λείψανα του Ναυάρχου, δίνοντας την αίσθηση ότι ο Κολόμβος βρίσκεται σε μια συνεχή, αγέρωχη κίνηση μέσα στο χώρο. Οι τέσσερις αυτές μορφές παριστάνουν τους βασιλείς των ιστορικών περιοχών που συνέθεταν το ισπανικό στέμμα κατά τη διάρκεια της ζωής του εξερευνητή. Την Καστίλη, τη Λεόν, την Αραγονία και τη Ναβάρα.
Τα ενδύματα των βασιλιάδων είναι διακοσμημένα με τα επίσημα οικόσημα και τα εμβλήματα του κάθε στέμματος. Στο προσκήνιο της πομπής ξεχωρίζουν οι φιγούρες της Καστίλης και της Λεόν, των δύο βασιλείων που πίστεψαν στο όραμα του Κολόμβου και χρηματοδότησαν το ιστορικό του ταξίδι προς το άγνωστο το 1492. Η γεωμετρία και το βάρος του μνημείου αποπνέουν την εξουσία και το κύρος των περιοχών που θεμελίωσαν τη σύγχρονη Ισπανία.
Πριν καταλήξει στη Σεβίλλη, η σαρκοφάγος ακολούθησε μια απίστευτη διαδρομή τεσσάρων αιώνων μεταξύ δύο ηπείρων, που δικαιολογημένα της χάρισε τον τίτλο του «πιο ταξιδεμένου τάφου στον κόσμο». Μετά τον θάνατο του Κολόμβου το 1506, τα οστά του μεταφέρθηκαν αρχικά στη Σεβίλλη, αλλά η επιθυμία του ίδιου ήταν να ταφεί στην Αμερική. Έτσι, το 1542 μεταφέρθηκαν στον Άγιο Δομίνικο της Καραϊβικής. Όταν η Ισπανία έχασε τον έλεγχο της περιοχής, τα λείψανα φυγαδεύτηκαν στην Αβάνα της Κούβας, όπου και κατασκευάστηκε αρχικά το μνημείο του Μέλιδα. Με την ανεξαρτητοποίηση της Κούβας το 1898, οι Ισπανοί πήραν μαζί τους το μνημείο και τα οστά πίσω στην πατρίδα τους, τοποθετώντας τα οριστικά στον Καθεδρικό της Σεβίλλης.
Για πολλά χρόνια υπήρχε μια έντονη ιστορική διαμάχη, καθώς ο Άγιος Δομίνικος ισχυριζόταν ότι τα πραγματικά οστά του Κολόμβου δεν έφυγαν ποτέ από την Καραϊβική. Ωστόσο, η σύγχρονη επιστήμη έδωσε την οριστική απάντηση. Ερευνητές πραγματοποίησαν εξειδικευμένες αναλύσεις DNA, συγκρίνοντας το γενετικό υλικό της σαρκοφάγου με τα οστά του αδελφού του Κολόμβου, Ντιέγκο, και του γιου του, Φερνάντο.
Τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν με απόλυτη ακρίβεια ότι τα λείψανα που φυλάσσονται κάτω από τους τέσσερις χάλκινους βασιλιάδες στη Σεβίλλη ανήκουν πράγματι στον μεγάλο θαλασσοπόρο, σφραγίζοντας έτσι το τέλος της μεγαλύτερης μεταθανάτιας οδύσσειας στην ιστορία.
